Bron: Ben Norton,
thegrayzone 28 februari 2020 ~~~ 

Ben Norton rapporteert uit Nicaragua, waar de Amerikaanse ambassade en OAS met succes hebben gelobbied voor de vrijlating van gewelddadige criminelen die een staatsgreep in 2018 hebben geleid. Sommige van deze zogenaamde “politieke gevangenen” hebben hun zwangere vriendinnen doodgestoken, verkracht en vermoord

JINOTEPE, NICARAGUA – “Het was verkeerd om hem vrij te laten. Omdat hij mijn nichtje niet zou hebben vermoord als hij nog zou zitten”, riep Yadira Acevedo en hield haar tranen in.

‘We vragen om gerechtigheid,’ vervolgde ze terwijl ze me op haar gebarsten telefoon de foto’s van de jonge vrouw, Ruth Aburto, liet zien .

Over de moordenaar van haar nicht was de mededeling eenvoudig: “Hij moet ervoor boeten!”

Zonder de inspanningen van de politieke oppositie van Nicaragua of de druk van de Amerikaanse regering zou Aburto vandaag nog leven.

Tragisch genoeg verscheen de naam van haar vriend in een database van zogenaamde ‘politieke gevangenen’, samengesteld door een door de Amerikaanse regering gesteunde oppositiegroep. Veel van deze personen waren gevangengezet vanwege hun deelname aan de gewelddadige poging van 2018 om de democratisch gekozen regering van Nicaragua omver te werpen – een mislukte putsch die afhankelijk was van aanzienlijke deelname van carrièrecriminelen om economisch belastende wegversperringen in het hele land op te zetten.

De aspirant-moordenaar van Aburto werd vrijgelaten in een amnestieproces in 2019 dat werd geëist door Washington en de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS). Hij stak zijn zwangere 22-jarige vriendin drie keer in haar achterhoofd en liet haar in een plas van haar eigen bloed sterven.

Andere veronderstelde politieke gevangenen waarvoor de Nicaraguaanse oppositie pleitte, waren niet veroordeeld voor politiek geweld, maar eerder voor misdaden zoals moord, verkrachting en drugshandel.

De gratie van deze gevangenen was controversieel onder de linkse basis van de regerende Sandinista-regering in Nicaragua. Veel vrienden en geliefden van activisten waren door hen gemarteld en zelfs brutaal vermoord, tijdens de staatsgreeppogin . Men wilde dat ze hun tijd zouden uitzitten.

Maar de druk op de Nicaraguaanse regering om de gevangengenomen opstandelingen vrij te laten was intens en veelzijdig; het kwam niet alleen uit het binnenland, maar ook van machtige troepen in het buitenland, waaronder de Verenigde Staten, de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) en goed gefinancierde internationale mensenrechten-NGO’s.

De vrijlating van deze gevangenen in het amnestieproces heeft geresulteerd in een nieuwe reeks misdaden die de Nicaraguaanse samenleving hebben geschokt, waardoor vragen zijn gerezen over de ware agenda van de politieke oppositie van het land en de relatie met gewelddadige criminele netwerken.

Ik reisde naar Nicaragua om met familieleden van de slachtoffers te praten en het schokkende verhaal te vertellen over hoe de rechtse politieke oppositie, de zakelijke elites, de Amerikaanse regering en de OAS hun krachten bundelden om een ​​verzameling moordenaars, verkrachters en drugsdealers te bevrijden, die ze als moedige dissidenten hadden gelabeld.

Tijdens mijn verslaggeving ontmoette ik nabestaanden die me door hun tranen heen vertelden, dat de vrijgelaten criminelen ‘psychopaten’ waren die achter de tralies hadden moeten blijven. Ze smeekten de internationale media om aandacht te vestigen op hun benarde situatie – maar tot nu toe heeft de Engelstalige pers het schandaal genegeerd.

“Ik denk dat als de [oppositie-koepelgroep] Civic Alliance beweert dat hij een” politieke gevangene is “, ze hem weer vrijlaten, en ik denk dat dat niet juist is,” merkte Ruth’s neef Rosa Acevedo op. “Hij is een moordenaar.”

“Dit soort personen,” vervolgde ze, haar stem vol minachting, “zijn de parasieten van de samenleving, uitschot!”

Vrijgelaten ‘politieke gevangene’ steekt zijn zwangere vriendin dood

Gedurende de staatsgreep van 2018, en in de nasleep, eiste de door de VS gesteunde oppositie van Nicaragua onophoudelijk de vrijlating van alle veronderstelde politieke gevangenen, onmiddellijk en zonder voorwaarden.

Wat iemand precies tot een politieke gevangene maakte, was moeilijk te definiëren. Grote oppositiegroeperingen definierden het nogal breed, in feite door te verwijzen naar al degenen die vastgehouden werden in de poging tot staatsgreep. Honderden opstandelingen werden opgesloten voor misdaden gepleegd in de ‘tranques’, of barricades die de putschisten hadden opgericht in een poging om het land te verlammen en gebieden te onttrekken uit de controle van de Sandinista-regering .

Op 19 juli 2018 waren de door de VS gesteunde staatsgreeppogingen, die in april van start waren gegaan, uitgeblust. Deze datum markeerde de jaarlijkse viering van de Sandinista-revolutie van 1979, waarbij revolutionairen de rechtse militaire dictatuur verdreven die tientallen jaren lang door Washington werd gesteund. En honderdduizenden Nicaraguanen verzamelden zich in de hoofdstad Managua om de opstand te herdenken – en vrede te eisen.

Maar het falen van de drie maanden durende putsch was geen garantie voor het soort stabiliteit dat het land zoveel jaren had genoten na de burgeroorlog in de jaren tachtig. Daarom heeft president Daniel Ortega een Commission of Truth, Justice and Peace opgericht om toezicht te houden op de oprichting van 10.000 verzoeningscommissies op lokaal niveau die het land weer bij elkaar zouden kunnen brengen.

Onder zware druk van de Amerikaanse regering, de OAS en de internationale media, kwam de Sandinista-regering in februari 2019 overeen om met de oppositie te onderhandelen over een algemene amnestie voor gevangenen.

De groep “politieke gevangenen” die uiteindelijk in deze onderhandelingen werd bepleit, werd uiteindelijk gekozen door de Alianza Cívica por la Justicia y la Democracia, of Civic Alliance for Justice and Democracy (ACJD), een coalitie van rechtse oppositiegroeperingen en zakelijke elites die tijdens de staatsgreep van 2018 waren gevormd, met de steun van de Amerikaanse overheid.

De Civic Alliance, die wordt geleid door rijke families die Nicaragua regeerden voordat de Sandinisten de macht overnamen en die nauw samenwerkt met Washington en de OAS, zat aan tafel in de amnestiebesprekingen en diende als de officiële stem van de oppositie.

De Civic Alliance selecteerde de groep ‘politieke gevangenen’ die moesten worden vrijgelaten met behulp van onderzoek van nauw gelieerde oppositiegroeperingen: het Comité Pro Liberación de Presos Políticos (Comité voor vrijlating van politieke gevangenen) en het Centro Nicaragüense de Derechos Humanos, of Nicaraguans Centrum voor de mensenrechten (CENIDH). Laatstgenoemde organisatie kreeg zware kritiek vanwege het publiceren van dubieuze, gecompromitteerde gegevens over het dodental tijdens de staatsgreep van 2018.
Deze zaak was geen uitzondering op de verontrustende trend. Het comite en CENIDH gebruikten datasets die vrijwel identiek waren en die tal van moordenaars en verkrachters omvatten, van wie sommigen werden gearresteerd lang voordat de staatsgreeppoging was gestart.

Op de eerste dag van deze amnestieonderhandelingen, 27 februari, keurde president Ortega een belangrijke concessie goed: de vrijlating van 100 gevangenen die waren opgenomen in de database van de oppositie. Dit diplomatieke gebaar werd gevolgd door een reeks graties van honderden meer “politieke gevangenen” in de maanden daarna.

Het compromis van Ortega werd gevierd door de pers, die blindelings het perspectief van de oppositie weergalmde. De Spaanse topkrant El País noemde de gratiecriminelen kritiekloos ‘politieke gevangenen’. De transnationale bedrijfsgigant Univision heeft dezelfde taal aangenomen als de Voice of America van de Amerikaanse overheid.

La Prensa van Nicaragua, een rechtse stem van de oppositie die historisch sterk is gefinancierd door de Amerikaanse regering voor anti-Sandinista-propaganda, publiceerde diezelfde dag een rapport met een lijst van de 100 “politieke gevangenen” die werden bevrijd door het “Ortega-regime” .”

Een van de mannen op die lijst van La Prensa was Jeison Joesma Castro Ortez. Hij was oorspronkelijk gearresteerd in juli 2018, midden in de poging tot staatsgreep, en werd veroordeeld tot 13 jaar gevangenisstraf op beschuldiging van terrorisme, gewapende diefstal en georganiseerde misdaad.

Nicaraguaanse politieambtenaren zeiden dat hij had geprobeerd een geïmproviseerde bom te laten ontploffen bij een politiebarak in de stad Jinotepe. Castro Ortez werd veroordeeld voor een poging mensen te doden en te beroven toen ze door de wegversperring liepen die hij bemande.

Crimineel Jeison Castro Ortez opgenomen in La Prensa’s lijst van ‘politieke gevangenen’ maanden voordat hij zijn zwangere vriendin ging vermoorden

Castro Ortez verscheen op dezelfde manier in de database van “politieke gevangenen”, samengesteld door de door de Civic Alliance georiënteerde oppositiegroeperingen CENIDH en het Comité voor de bevrijding van politieke gevangenen, die zij op de website NicasPresosPoliticos.org publiceerden en vervolgens in de amnestiebesprekingen gebruikten.

Deze belangenbehartigingsgroep voor ‘politieke gevangenen’ lijkt ook te worden gefinancierd door de regime-change orgnisatie van de Amerikaanse regering, de National Endowment for Democracy (NED), een belangrijke financieringsbron voor de oppositie van Nicaragua.

IMAGE:
Jeison Castro Ortez, die zijn zwangere vriendin doodstak, vermeld als een “politieke gevangene” in Nicaragua

En Castro Ortez werd ook opgenomen in de lijst van ‘politieke gevangenen’ die werd opgesteld door het Observatorio de Derechos Humanos Nicaragua of Nicaragua Observatorium voor de rechten van de mens. Op haar website schrijft deze oppositiegroep zijn oordeel toe aan CENIDH, het Comité voor de bevrijding van politieke gevangenen, de Inter-Amerikaanse Commissie voor de rechten van de mens en de Verenigde Naties.

IMAGE:

Moordenaar Jeison Castro Ortez opgenomen in de “politieke gevangenen” -databank van Nicaragua

Terwijl door het buitenland gesteunde zogenaamde ‘mensenrechten’-organisaties krachtig lobbyden voor de vrijlating van gevangenen zoals Castro Ortez, heeft hun belangenbehartiging uiteindelijk geleid tot meer zinloos geweld in Nicaragua.

Na zijn vrijlating in februari 2019 keerde deze zogenaamde ‘politieke gevangene’ inderdaad terug naar zijn gewelddadige gedragingen.

De eenzame dood van Ruth Aburto

In januari 2020 werd een jonge vrouw genaamd Ruth Elizabeth Aburto Acevedo op brute wijze vermoord in haar huis in de stad Jinotepe. Haar vriend had haar vermoord; eerst haar hand doorboord en haar vervolgens drie keer in haar achterhoofd gestoken. Hij ontvluchtte vervolgens het toneel en liet haar in haar eigen bloed sterven, voordat hij uiteindelijk door de politie werd opgepakt.

Aburto was toen slechts 22 jaar oud. En ze was zwanger. Haar vriendje heeft ook hun ongeboren kind vermoord.
De man die haar op zo’n monsterlijke manier vermoordde, werd Jeison Castro Ortez genoemd – dezelfde zogenaamde ‘politieke gevangene’ wiens vrijlating de oppositie met succes minder dan 11 maanden eerder had veiliggesteld.

Nicaraguaanse kranten zoals La Prensa en 100% Noticias hebben een stroom rapporten over de beruchte femicide gepubliceerd. Maar in de berichtgeving in deze rechtse propagandamedia ontbrak dat de vrijheid van de moordenaar – en de gruwelijke dood van zijn vriendin – de bijproducten waren van het lobbyen van de oppositie.

IMAGE:

Ruth Aburto Acevedo met haar vriend Jeison Castro Ortez, die haar vermoordde in januari 2020 (Photo credit: Facebook)

Familieleden van het slachtoffer veroordelen de vrijlating van de ‘psychopaat’ moordenaar

Ik reisde naar een klein dorp aan de rand van Jinotepe, Nicaragua, ongeveer anderhalf uur rijden buiten de hoofdstad, om te spreken met leden van de familie van Ruth Aburto Acevedo.

In het huis waar Ruth werd grootgebracht, een bescheiden bouwsel met een nieuwe laag felgele verf buiten en een luchtig interieur, ontmoette ik Ruth’s tante en twee van haar neven en nichten.

Het gevoel van verdriet was meteen voelbaar. Ruth’s moeder was overleden, ongeveer een jaar voordat Ruth werd vermoord. Bezorgd dat de grootmoeder van het slachtoffer, die in slechte gezondheid is en bedlegerig is sinds het nieuws bekend werd, het echte verhaal niet kon verdragen, vertelde de familie haar in plaats daarvan dat Ruth stierf door een ongeluk.

Ik sprak eerst met Ruth’s tante, Yadira Araceli Acevedo Vado. Door tranen beschreef Yadira Ruth als een hardwerkende verpleegster die van haar werk hield en gepassioneerd was in het helpen van mensen.

Yadira beschreef het vriendje van haar overleden nicht ook herhaaldelijk als ‘een moordenaar en een psychopaat’, een crimineel die haar bang maakte in de weinige ontmoetingen die ze hadden.

Ze betreurde dat hij uit de gevangenis werd vrijgelaten en benadrukte: ‘Het was verkeerd om hem eruit te laten. Omdat hij mijn nichtje misschien niet zou hebben vermoord als hij opgesloten zat. “

“Wat we vragen is gerechtigheid,” benadrukte ze. “Hij moet betalen.”

Haar beschrijving van Jeison Castro Ortez kwam overeen met die van het archetypische “vandálico”, een term die Nicaraguanen gebruiken om te verwijzen naar de gewelddadige criminelen die hebben deelgenomen aan de poging tot staatsgreep.

In het populaire discours verwijzen pro-overheid Nicaraguanen (die ongeveer tweederde van de bevolking uitmaken) naar degenen die aan de tranques hebben deelgenomen als “criminales” en “delincuentes”, criminelen en delinquenten.

Sommige deelnemers van de coup hebben toegegeven dat ze voor hun activiteiten werden betaald – en niet alleen met contant geld, maar ook met drugs. In ons interview weerspiegelde Yadira’s karakterisering van Castro Ortez dit beeld.

IMAGE

Yadira Araceli Acevedo Vado, de tante van de vermoorde verpleegster Ruth Aburto Acevedo, geïnterviewd in Jinotepe, Nicaragua op 3 februari 2020 (Photo credit: Ben Norton / The Grayzone)

“Ze ging vier maanden met deze man uit,” legde Yadira uit. “We vonden hem altijd vreemd. Hij nam haar steeds mee en dan verliet hij haar. Ze kwamen steeds samen en hij verliet hij haar. Maar we hadden nooit gedacht dat het zover zou komen. ‘

“En soms vertelde ik het haar, omdat ze op een dag met een blauw oog opdook en ik haar vroeg:” Ruth, wat is er met je gebeurd? “Ik omhelsde haar en gaf haar een kus. Ze hief haar hoofd op en vertelde me: ‘Tante, niets. Er is niets met mij aan de hand. ‘Dus zei ik tegen haar:’ Kijk, vertel ons of deze man je iets heeft aangedaan. ‘Ze liet haar hoofd vallen en zei niets,’ herinnerde haar tante zich.

Yadira beschreef Ruth als een aardige jonge vrouw met een liefhebbend hart, die uiteindelijk vast kwam te zitten in een tragische situatie waar ze zichzelf niet uit kon bevrijden.

‘Helaas ontmoette ze deze man, dit dier, op haar pad,’ overwoog de tante. “En nu willen we gerechtigheid, dus geen straffeloosheid, zodat hij betaalt voor wat hij deed. ‘En haar broers en zussen, we zijn allemaal vernietigd. En mijn moeder ligt verbrijzeld in bed. ‘

Yadira verwees herhaaldelijk naar Castro Ortez als een ‘psychopaat’ en een ‘dier’. Ze zei dat hij gewelddadige opmerkingen maakte toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten.

“Op een dag was het alsof hij haar ondervroeg,” herinnerde ze zich. “Dus ik zei tegen hem:” Ben je jaloers? “[En hij antwoordde]‘ Ja! Ik ben jaloers. Zoveel dat ik mijn eigen moeder zelfs uit jaloezie zou kunnen vermoorden. ’Dat is hoe hij me antwoordde.”

Yadira merkte op dat Ruth begon te veranderen tijdens haar korte vier maanden durende relatie met Castro Ortez. Hij pakte haar telefoon en verwijderde haar apps zoals WhatsApp en Facebook, waardoor ze afgesneden werd van vrienden en familie. Hij dwong haar zelfs om zich anders te kleden.

“Het was huiselijk geweld, wat hij deed. Gewoon omdat hij een psychopaat en een moordenaar is, ‘zei Yadira, eraan toevoegend dat hij een kind had bij een andere voormalige vriendin die hij met geweld had bedreigd.

Ze herinnerde zich hoe Castro Ortez deelnam aan de gewelddadige oppositiebarricades in Jinotepe, een van de belangrijkste sites van willekeurig geweld tegen leden van het Sandinista-front.

“In Jinotepe, ja, hij was daar. Maar we wisten tot nu toe niet dat hij deed wat hij deed. Hij was er stil over, ‘zei Yadira. ‘Hij heeft zelfs mensen vermoord. Dat is wat mensen zeggen. Hij heeft daar mensen vermoord. ‘

Ze voegde eraan toe: “Als hij in staat was om mijn nicht aan te doen zoals hij deed, stel je in koelen bloede voor hoe hij haar vermoordde en zo, hij martelde haar en zo, je kunt je dan ook voorstellen dat hij in staat was andere dingen te doen.”

Ruth’s tante zei dat ze Castro Ortez nog nooit over politiek had horen praten. Ze nam aan dat hij werd betaald om deel te nemen aan de tranques.

Hij had een duister verleden vóór de poging tot staatsgreep, merkte Yadira op: “Ik weet dat hij zei dat hij lange tijd in Colombia was, en dat hij daarvoor in Panama was.” Wat hij deed in Colombia en Panama was niet duidelijk.

Toen ik Yadira vertelde dat Castro Ortez op de lijst van politieke tegenstanders van de oppositie was opgenomen, reageerde ze verbijsterd.

“Het was verkeerd om hem eruit te laten. Omdat hij mijn nicht misschien niet zou hebben vermoord als hij opgesloten zat. Omdat wat hij deed echt pijn doet, ‘zei ze.

“We willen dat hij betaalt voor wat hij deed. We willen niet dat hij naar buiten komt. We willen dat ze hem de maximale straf geven. Hij is een persoon die geen enkele vergeving verdient, helemaal geen. Hij mag daar niet weg, ‘benadrukte Yadira.

Ze voegde eraan toe: “En we vragen om hulp van de media en alles, dat ze ons daarmee helpen.”

IMAGE:

Rosa Idalia Acevedo Acevedo, de neef van de vermoorde verpleegster Ruth Aburto Acevedo, geïnterviewd in Jinotepe, Nicaragua op 3 februari 2020 (Photo credit: Ben Norton / The Grayzone)

‘Wat hij deed is femicide’

Rosa Idalia Acevedo Acevedo, een van Ruth’s neven en nichten, was zichtbaar boos over de vrijlating op februari 2018 van zogenaamde “politieke gevangenen” zoals Jeison Castro Ortez.

“Mensen zoals deze zouden volgens mij niet moeten bestaan. Omdat hij binnen vier maanden, vier maanden, de tijd had om haar te leren kennen en deze barbarij tegen haar te plegen zoals hij deed, ‘zei ze. “Niet alleen dat hij haar heeft vermoord, maar ook dat hij haar voordat hij haar vermoordde, de kamer door achtervolgde en eerst martelde.”

Rosa voegde eraan toe: “Mensen zoals dat, ik denk niet dat ze moeten bestaan ​​of in leven zijn, omdat hij niet stopte na de eerste steekpartij. Hij stak haar opnieuw en opnieuw, tot drie keer, totdat hij haar vermoordde. ‘

De neef vermelde dat de moeder van Ruth ongeveer een jaar voordat zij zelf werd vermoord, was gestorven. Daardor moest Ruth voor haar twee broers en zussen zorgen.

Ongeveer 15 dagen voordat ze werd vermoord, had Ruth hen ook bezocht in het huis waar we spraken en vertelde ze dat ze plannen had om te blijven studeren en dat ze zich net had ingeschreven aan een universiteit. Ze had plannen gemaakt voor de toekomst, voordat haar leven werd afgebroken.

“Wat we vragen is dat de overheid gerechtigheid schept. De mensen die doden en verkrachten, mogen niet uit de gevangenis worden gelaten. Ze moeten daar blijven. Want als ze er uit vrijkomen, komen ze er met nog meer geweld uit. En met meer verlangen om te doden en te verkrachten, ‘zei ze.

Rosa bevestigde ook onafhankelijk dat Castro Ortez tijdens de staatsgreep in de gewelddadige barricades in Jinotepe was geweest.

“Hij nam deel aan de tranques. Maar we wisten het in eerste instantie niet, ‘zei ze. “We wisten niet of hij iemand anders iets aandeed. Tot nu.”

De neef vermoedde dat hij andere mensen had vermoord. Ze merkte op dat hij veel reisde en dat er nog een moord was gepleegd op een jonge vrouw in het Cazaro-districtt waar ze wonen.

“Op Facebook stuurden mensen veel dingen, en iemand stuurde me iets, dat ze niet de eerste [moordslachtoffer] was”, herinnerde Rosa zich.

Ze was zelfs nog krachtiger in haar veroordeling van de mensen die lobbyden voor de vrijlating van Castro Ortez.

‘Ik denk dat als de Civic Alliance beweert dat hij een’ politieke gevangene ‘is, ze hem weer vrijlaten, en ik denk dat dat niet juist is. Hij is een moordenaar, ‘zei Rosa.

Ze riep de oppositie op om beter onderzoek te doen. “Ze moeten mensen goed onderzoeken.”

“Wat we willen is gerechtigheid. Ze was zwanger. Het is dus een dubbele moord. En dit moet heel goed worden bekeken. Omdat ik niet denk dat ze iemand 20 jaar of 10 jaar zullen geven die een persoon en een baby heeft vermoord. “

Rosa voegde eraan toe: “Dit soort persoon, ze zijn de parasieten van de samenleving, uitschot.”

Een andere neef van Ruth, Maykeling Acevedo, benadrukte in mijn commentaar dat Castro Ortez nooit uit de gevangenis had mogen worden gelaten en dat degenen die lobbyden voor zijn vrijlating bloed aan hun handen hadden.

“Wat hij deed is femicide. Hij was geen politieke gevangene, ‘zei Maykeling. “Dit is belachelijk, wat de Civic Alliance zei, hij is een vrouwenmoordenaar.”

Maykeling, die net als Ruth in de gezondheidssector van Nicaragua werkt, vertelde me: ‘We willen dat hij in de gevangenis wordt gegooid. We willen gerechtigheid. ‘

Man beschuldigd van moord op oudere vrouw in 2016 op de lijst van ‘politieke gevangenen’

Jeison Castro Ortez was niet de enige gewelddadige crimineel die op de lijst van vermeende ‘politieke gevangenen’ van de Nicaraguaanse oppositie stond.

Een andere man in de database, Norlan Alberto Garzón Angulo, werd in 2016 gearresteerd – ruim voordat de poging tot staatsgreep in 2018 begon – en was beschuldigd, samen met een andere man, van het verkrachten en vermoorden van een 82-jarige vrouw.

In maart 2017 werd zijn medeverdachte veroordeeld tot 35 jaar wegens verkrachting en moord, aanklachten aanvaard. Maar Garzón Angulo bleef zijn betrokkenheid bij de misdaden ontkennen. Naar verluidt had hij geprobeerd aanspraak op krankzinnigheid te gebruiken, om de zaak te laten vallen.

IMAGE:

Norlan Alberto Garzón Angulo, die werd gearresteerd voor vermeende moord op een 82-jarige vrouw, opgenomen op een oppositielijst van Nicaraguaanse ‘politieke gevangenen’

Dit vermeende geval van verkrachting en moord op een oudere vrouw weerhield de rechtse oppositie van Nicaragua en zijn coterie van zogenaamde ‘mensenrechtenorganisaties’ niet om Garzón Angulo als een politieke gevangene in hun lijst op te nemen.

Er zijn vergelijkbare meldingen van andere vermeende ‘politieke gevangenen’ die zijn vrijgelaten in het door de Amerikaanse regering en OAS gesteunde amnestieproces die werden beschuldigd van moord of verkrachting. Maar tot nu toe heeft dit schandaal geen Engelstalige media-aandacht gekregen.

Amerikaanse ambassade lobbyt voor vrijlating van gewelddadige ‘politieke gevangenen’

De druk die buitenlandse mogendheden op Nicaragua uitoefenden om deze zogenaamde “politieke gevangenen” vrij te laten was enorm. En die druk blijft tot op de dag van vandaag bestaan, zelfs nadat de Sandinista-regering talloze belangrijke concessies heeft gedaan en een historische amnestiewet heeft aangenomen.

De Amerikaanse regering en de Organisatie van Amerikaanse Staten waren nauw betrokken bij het amnestieproces en de campagne om ‘politieke gevangenen’ vrij te krijgen. Beide instellingen werkten nauw samen met de rechtse oppositie en lobbyden voor de vrijlating van moordenaars zoals Jeison Castro Ortez.

Tijdens de staatsgreep van 2018 eiste de Amerikaanse ambassade in Nicaragua voortdurend ‘de onvoorwaardelijke vrijlating van alle politieke gevangenen’, in verklaring na verklaring. Toen president Ortega gesprekken met gratie opzette en de opgesloten opstandelingen vrijliet, tweette de Amerikaanse ambassadeur in Nicaragua, Kevin K. Sullivan, zijn goedkeuring: ‘De inzet om alle politieke gevangenen te bevrijden is een positieve stap. Ze moeten zo snel mogelijk worden vrijgelaten. ‘

Bij deze inspanningen vertrouwde Washington sterk op de oppositie Civic Alliance en de lijst met veronderstelde ‘politieke gevangenen’, en benadrukte herhaaldelijk in officiële persberichten van de regering: ‘De Verenigde Staten blijven de Civic Alliance van Nicaragua steunen in hun inspanningen om de belangen van Nicaraguanen die pleiten voor vrijheid, gerechtigheid, democratie en verandering. ‘

De Civic Alliance heeft gehandeld als een klauw van de Amerikaanse regering en nauw samengewerkt met de regering Trump om de druk tegen de gekozen Sandinista-regering op te voeren.

Toen het proces van dialoog met president Ortega in februari 2019 begon, fungeerde de Civic Alliance als de officiële stem van de oppositie – en de Amerikaanse regering diende als haar politieke grote broer en internationale sponsor. Het partnerschap was zo duidelijk, dat de Sandinista-regering aanvankelijk voorstelde om degenen die op de lijst ‘politieke gevangenen’ van de groep stonden, alleen vrij te laten, als de Civic Alliance ermee instemde zijn achterban in Washington te vragen de Amerikaanse sancties op te heffen, die de economie van Nicaragua hebben ondermijnd en de ontberingen voor de werkende klasse van het land hebben vergroot.

De Amerikaanse regering heeft ook het netwerk van “politieke gevangenen” dat aandrong op de amnestie, financieel gesteund. De National Endowment of Democracy (NED), een frontorganisatie van de CIA, die de soft power-belangen van de VS bevordert, door het financieren van oppositiekrachten in het buitenland die zijn gericht op regime-change, gaf in 2019 ten minste $ 50.000 aan een groep die zich toelegt op “bewustwording over de situatie van de politiek gevangenen in Nicaragua ‘, aldus een zoekopdracht in de database met NED-subsidies.

De specifieke organisatie wordt niet genoemd, maar het verwijst duidelijk naar oppositiegroepen die werken onder de paraplu van de Civic Alliance. ($ 50.000 is misschien niet veel in de VS, maar in Nicaragua, het op een na armste land op het westelijk halfrond, waar het minimumloon ongeveer $ 200 tot $ 300 per maand is, is het een aanzienlijke som geld.)

IMAGE:

Amerikaanse National Endowment for Democracy (NED) subsidies voor Nicaragua’s rechtse oppositie “politieke gevangenen” groepen in 2019

De Grayzone stuurde een gedetailleerd verzoek om commentaar aan de Amerikaanse ambassade in Nicaragua, met een beschrijving van de inhoud van dit rapport en het schandaal waarbij Jeison Castor Ortez betrokken was. Een vertegenwoordiger van de Amerikaanse ambassade antwoordde enkele dagen later met twee generieke zinnen: “Het State Department heeft een aantal verklaringen gegeven over het Amerikaanse beleid ten aanzien van Nicaragua. We hebben verder niets toe te voegen, maar stellen het op prijs dat u ons de kans geeft. “

‘Mensenrechten’-groepen nemen deel aan de campagne en lobbyen voor sancties

De grote internationale ‘mensenrechten’-organisaties zoals Human Rights Watch (HRW) en Amnesty International voegden zich bij de Amerikaanse regering, om deel te nemen aan de massale drukcampagne tegen Nicaragua. Beide groepen worden al lang bekritiseerd omdat ze functioneren een onderdeel van de Amerikaanse regering en flagrante dubbele normen handhaven tegenover westerse bondgenoten.

Tijdens de staatsgreep van 2018 in Nicaragua legden HRW en Amnesty International de schuld bij de regering neer voor het geweld, waarbij ze nauwelijks melding maakten van het extreme geweld van de oppositiecriminelen die mensen in brand hebben gestoken, Sandinista-activisten hebben vermoord, de politie met mortierkanonnen hebben neergeschoten en huizen van linksen afbrandden.

Amnesty International lobbyde voor de VN-Mensenrechtenraad voor strafmaatregelen tegen Nicaragua en herhaalde daarbij de zeer dubieuze claims van de Civic Alliance en de commissie Pro-Liberation of Political Prisoners, en vermelde ze, zonder enig scepticisme, eenvoudigweg als “lokale groepen”, alsof ze politiek neutraal waren.

HRW heeft deze vermeende ‘politieke gevangenen’ gebruik als rechtvaardiging in haar oproep tot sancties tegen de Nicaraguaanse regering. De groep schreef: “Regeringen in Noord- en Zuid-Amerika en Europa moeten gerichte sancties opleggen aan de Nicaraguaanse topautoriteiten.”

José Miguel Vivanco, directeur van HRW-America, lobbyde vervolgens in de VS, Canada en de rechtse landen in Latijns-Amerika om “sancties tegen Nicaragua te verdubbelen” als straf voor het vasthouden van de gevangenen.

OAS werkt met de rechtse Nicaraguaanse oppositie voor vrijlating van ‘politieke gevangenen’

De Sandinista-regering werd ook geconfronteerd met aanzienlijke druk van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS). Hoewel ze zich voordoen als een onpartijdige scheidsrechter op het westelijk halfrond, ontvangt deze organisatie het grootste deel van haar financiering van de Amerikaanse overheid. In feite verklaarde de Congressional Budget Motivering van 2018 heel duidelijk dat de OAS ‘de politieke en economische belangen van de VS op het westelijk halfrond bevordert door de invloed van anti-VS, in landen zoals Venezuela, tegen te gaan.”

Onder leiding van zijn fanatieke pro-Amerikaanse secretaris-generaal, Luis Almagro, is de OAS een wapen van regime-change geworden,gericht op onafhankelijke linkse regeringen in Latijns-Amerika. De OAS speelde een cruciale rol bij het verspreiden van leugens om de militaire staatsgreep in Bolivia te stimuleren, schond zijn eigen handvest aan door zijn krachtige steun aan de staatsgreeppogingen van de regering Trump in Venezuela en heeft ook zijn zinnen gezet op Nicaragua.

Tijdens de staatsgreep van 2018 in Nicaragua voegde de OAS zich bij Washington en gaf het Sandinista Front de schuld voor het geweld, en demoniseerde de democratisch gekozen regering eindeloos met een enorme mate van heftigheid. Almagro noemde het vaak het “Ortega-Murillo-regime“, een verwijzing naar Vice President Rosario Murillo.

En net als de Amerikaanse regering trad de OAS op als een internationale sponsor van de rechtse Civic Alliance in de amnestiebesprekingen. Almagro coördineert nauw met de Nicaraguaanse oppositie, ontmoet regelmatig staatsgreepleiders en lobbyt uitgebreid namens hen.

De Grayzone nam contact op met de OAS met een gedetailleerd verzoek om commentaar. Het antwoordde niet.

Almagro heeft agressief gelobbyd naar Nicaragua om zijn zogenaamde “politieke gevangenen” vrij te laten. Uit een onderzoek van zijn meer dan 8.000 tweets blijkt dat de OAS-chef alleen de uitdrukking “presos políticos” (politieke gevangenen) heeft genoemd met betrekking tot Venezuela, Nicaragua en Cuba – de weinige socialistische regeringen die nog in de regio zijn, door Washington gelabeld als de ‘trojka van tirannie’.

Onder leiding van Almagro voert de OAS wekelijks een certificering uit van de twijfelachtige lijst van zogenaamde ‘politieke gevangenen’ in Venezuela, samengesteld door Foro Penal, een rechtse oppositiegroep die wordt gefinancierd door en nauw aansluit bij de Amerikaanse regering.

En terwijl Almagro onophoudelijk Nicaragua (en Venezuela en Cuba) heeft opgeroepen om zijn vermeende politieke gevangenen vrij te laten, gedraagt ​​hij zich alsof geen andere landen in Noord- of Zuid-Amerika mensen opsluiten om politieke redenen – vooral niet de rechtse regeringen die Almagro zo vurig steunt.

Ruim 100 activisten verdwenen tijdens de protesten in 2019 tegen het neoliberale beleid van de Chileense miljardair-president Sebastián Piñera. Hoewel hij geobsedeerd is over Nicaragua, heeft Almagro er geen melding van gemaakt en is opmerkelijk terughoudend geweest met ongebreidelde mensenrechtenschendingen in Colombia, een ander land dat wordt gerund door een rechtse, VS-vriendelijke regering.

Toen de Nicaraguaanse president Ortega opriep tot een vredesproces en een dialoog met de oppositie, nam Almagro een maximalistische positie in en eiste dat de regering 770 zogenaamde politieke gevangenen vrij zou laten als voorwaarde voor OAS-deelname.

Waar heeft Almagro het 770-getal vandaan? Zijn bron was, zoals gebruikelijk, de Civic Alliance en CENIDH, op wiens uiterst twijfelachtige onderzoek de Civic Alliance zich ook baseerde – en wiens database van ‘politieke gevangenen’ talloze moordenaars en verkrachters bevat.

Hoewel CENIDH een vermeende mensenrechtenorganisatie is, fungeert het als een zeer partijgebonden stem voor de oppositie. John Perry rapporteerde voor The Grayzone dat CENIDH werd opgericht door een oppositiepoliticus met Europese financiering; dat het openlijk bevooroordeelde taal gebruikt in zijn rapporten, verwijzend naar de gekozen regering als een “dictatoriaal regime”; en het dodental opblaast, terwijl geweld uitsluitend aan de FSLN wordt toegeschreven.

Terwijl hij rapporteerde in Nicaragua, documenteerde Grayzone-redacteur Max Blumenthal de directe rol die het CENIDH leiderschap speelde in de poging tot staatsgreep tegen de Sandinista-regering . Onafhankelijk Nicaraguaanse onderzoeker Enrique Hendrix onthulde hoe CENIDH, samen met andere door de oppositie gelieerde ‘mensenrechten’-groepen in Nicaragua, het aantal doden opvoerde door het opnemen van’ slachtoffers van verkeersongevallen, ruzies tussen bendes, moorden door diefstal, mensen die zijn gedood door onbedoeld afvuren van een vuurwapen en nog absurder, een zelfmoord.”

Als reactie op de belangrijke rol van de organisatie in de putsch-poging, heeft de Nationale Vergadering van Nicaragua in december 2018 gestemd om de wettelijke status van CENIDH in te trekken.

Dit heeft de zogenaamde mensenrechtenafdeling van de OAS, de Inter-Amerikaanse Commissie voor de rechten van de mens (IACHR), er niet van weerhouden om uitgebreid te vertrouwen op CENIDH en zijn zeer dubieuze gegevens. IACHR heeft de hyperpartijdige aantallen van CENIDH zonder scepsis onderschreven en heeft zelfs samengewerkt met de oppositiegroep. IACHR heeft ook gelobbyd namens CENIDH en de legale arm van de OAS bij het Inter-Amerikaanse Hof voor de Rechten van de Mens opgeroepen om actie te ondernemen om het te beschermen.

Tegenover deze enorme, internationale drukcampagne stemde president Ortega ermee in om de veronderstelde ‘politieke gevangenen’ begin 2019 vrij te laten. De Nicaraguaanse regering verleende een aantal gratie over een aantal maanden: 100 vrijgelaten in februari, nog eens 50 vrijgelaten in maart, weer 50 vrijgelaten in april.

Maar de oppositie was niet tevreden. Het richtte zich tot internationale media die fungeerden als een megafoon voor de Civic Alliance en versterkten haar eisen dat alle ‘politieke gevangenen’ zouden worden vrijgelaten.

Dit culmineerde uiteindelijk in juni 2019, toen de Sandinista-meerderheid in de Nationale Vergadering een historische amnestiewet goedkeurde, die gevangenen officieel gratie verleende na de staatsgreeppoging die op 18 april 2018 begon.

De OAS prees onmiddellijk de concessie van de Sandinista-regering. In een verklaring zei de organisatie: “Het verwelkomt de vrijlating van politieke gevangenen en het feit dat de overeenkomsten deze mensen in staat hebben gesteld zich weer bij hun families te voegen.” Almagro tweette ook: “We verwelkomen het vrijlaten van de 56 politieke gevangenen in Nicaragua volgens de overeenkomst tussen de [Civic] Alliantie en de regering.”

Maar zodra de amnestiewet werd aangenomen, maakten de rechtse oppositie en haar internationale sponsors duidelijk dat dit niet genoeg was. De Inter-Amerikaanse Commissie voor de Rechten van de Mens van de OAS bekritiseerde de wet omdat deze niet ver genoeg ging, slechts één dag nadat de organisatie deze had verwelkomd. De katholieke kerk in Nicaragua – een belangrijke speler bij het bevorderen van de coup in 2018 – klaagde ook dat de concessie onvoldoende was.

Slechts een paar maanden later blaatte secretaris-generaal Almagro opnieuw tegen de Nicaraguaanse regering, voor vrijlating van meer ‘politieke gevangenen’, direct verwijzend naar de dubieuze, zeer partijgebonden claims van de Civic Alliance.

De door de oppositie gecontroleerde commerciele media in Nicaragua kwamen binnen en ratelden het ene na het andere artikel en beweerden dat er honderden meer ‘politieke gevangenen’ waren. Rechtse studenten van particuliere universiteiten zoals de Universiteit van Midden-Amerika deden ook mee en organiseerden protesten die eisten dat ze werden vrijgelaten.

Het was alsof de regering niet maanden bezig was geweest met zware onderhandelingen die eindigden in een overeenkomst voor de vrijlating van honderden gevangenen.

Deze niet-aflatende drukcampagne maakte duidelijk dat de rechtse oppositie in Nicaragua en zijn machtige achterban in het buitenland pas echt tevreden zou zijn als het zijn echte doel zou bereiken: de volledige verwijdering van de linkse Sandinista-beweging uit de macht en uit het openbare leven.

De Nicaraguaanse regering zegt dat amnestiewet een poging voor vrede was

Terwijl de rechtse oppositie schijnbaar elke week nieuwe concessierondes eist, hebben sommige van de criminelen waar ze voor gepleit hebben, schade aangericht in de Nicaraguaanse samenleving.

In Managua sprak ik met Edwin Castro Rivera, de leider van de Sandinista Front-partij, om de logica achter het amnestieproces beter te begrijpen. Hij maakte deel uit van het comité dat met de oppositie onderhandelde en was co-auteur van de amnestiewet.

Castro Rivera benadrukte de eis van de regering voor vrede en stabiliteit. De gewelddadige door de VS gesteunde Contra-oorlog die Nicaragua in de jaren tachtig verwoestte, had het land verdeeld achtergelaten, en de meeste Nicaraguanen vreesden een terugkeer naar het geweld van buurman tegen buurman, dat het land uit elkaar scheurde.

“Een van de dingen die de poging tot staatsgreep het meest trof, iets wat we met veel inspanningen in Nicaragua hadden bereikt, is de poging om Nicaraguaanse families te herenigen,” legde hij uit.

Na het winnen van de presidentsverkiezingen in 2006, verklaarde Daniel Ortega de oprichting van een “regering van verzoening en nationale eenheid”. Dit is nog steeds de naam van de regering van Nicaragua vandaag.

“Die eenheid die we met veel inspanningen hebben verdiend, met de regering van verzoening en nationale eenheid, daarom noemen we dat: verzoening en nationale eenheid, omdat ons doel was om de families te herenigen,” zei Castro Rivera.

“En de staatsgreeppoging verbrak deze eenheid opnieuw. Sindsdien was onze hoofdtaak, na het herstel van de rust in Nicaragua, terug te gaan naar de vooruitgang en de wederopbouw van de familiale eenheid, “voegde hij eraan toe.

De putsch van 2018 stortte Nicaragua in een epidemie van geweld die het in decennia niet had gezien.

“Ze verbrandden mensen levend en dansten om hen heen”, zei Castro Rivera over de gewelddadige opstandelingen. “Ze martelden mensen die ze naakt hadden uitgekleed en beschilderden hun lichaam. We hadden dit nog nooit gezien. ‘

“Je ziet dit alleen in narco-kringen in Mexico en in Colombia,” voegde hij eraan toe. “Daarom concludeerden we dat er deelname was van Mexicaanse en Colombiaanse mensenhandelgroepen . En criminelen die hiervoor zijn betaald. ‘

Ik zei dat Jeison Castro Ortez, de vrijgelaten gevangene die zijn zwangere vriendin had vermoord, haar familieleden had verteld dat hij een tijd in Colombia had doorgebracht, hoewel hij niet had onthuld wat hij daar deed. Castro Rivera was niet verrast en zei dat andere gevangenen op de lijst “politieke gevangenen” ook vóór de staatsgreep een tijd in Colombia hadden doorgebracht.

De Sandinista-chef benadrukte dat de angst voor de terugkeer van dit soort geweld de Nicaraguaanse regering heeft gemotiveerd om de Commissies van Verzoening en Vrede op te richten, die in kleine steden in het hele land hebben geprobeerd de bevolking te verenigen.

Castro Rivera zei dat de regering het gevoel had geen andere keuze te hebben dan in te stemmen met een amnestieproces met de oppositie, om te proberen deze eenheid te bevorderen.

“Voor ons was het een moeilijk probleem, want hoe gaan we onze mensen uitleggen dat we de criminelen die je zoon of je vader in koelen bloede hebben vermoord, amnestie zullen geven”, legde hij uit.

“Het was erg bitter voor ons. Maar het moest gebeuren als we de weg van verzoening, de hereniging van gezinnen, wilden heroveren. En dat was het essentiële motief van deze amnestie. ‘

IMAGE:

Edwin Castro Rivera, de leider van de regerende FSLN-partij in Nicaragua, spreekt op 4 februari 2020 over de amnestiewet in zijn kantoor in Managua (Photo credit: Ben Norton / The Grayzone)

Hoewel de FSLN-leider benadrukte dat het belangrijkste doel van de regering achter het amnestieproces was om het land samen te brengen, gaf hij ook toe dat er veel buitenlandse druk op Nicaragua was.

“We hadden druk van de OAS,” zei Castro Rivera. En dat werd nog verergerd door de ‘mensenrechten’-arm van de OAS, de Inter-Amerikaanse Commissie voor de rechten van de mens. Hij noemde de CIDH ‘volledig bevooroordeeld’.

Toen de Sandinista-regering in 2019 aan de dialoogtafel met de Civic Alliance ging zitten, zei Castro Rivera dat een van de belangrijkste eisen de vrijlating van gevangenen was.

“In de eerste lijst van” politieke gevangenen “die ze ons vóór de amnestiewet gaven, was er een man die zijn grootmoeder had vermoord,” herinnerde hij zich. ‘Om haar te beroven. Hij gebruikte drugs. ‘

Deze veroordeelde was ook al in 2017 gearresteerd, maanden voor de poging tot staatsgreep. Andere gewelddadige criminelen zoals hij stonden op de lijst van de oppositie. Castro Rivera zei dat het geval van Jeison Castro Ortez slechts een voorbeeld is van een veel grotere trend.

Vanwege de overvloed aan carrièrecriminelen op de amnestielijst van de oppositie, drong de regering aan op een bepaling dat degenen die amnestie kregen ook beloven de misdaden waarvoor gratie is verleend, niet te herhalen. Deze clausule, merkte Castro Rivera op, was gebaseerd op de Belfast Guidelines on Amnesty and Accountability, een door de Verenigde Naties gesteund initiatief geleid door experts in internationaal recht.

“En nu hebben ze weer een lijst met “politieke gevangenen” die niets anders zijn dan criminelen,” zei Castro Rivera over de laatste oproepen van de oppositie voor een nieuw amnestieproces, amper een half jaar later.

De Sandinista leider bij de onderhandeling gaf enkele theorieën over de echte doelen achter de onophoudelijke drukcampagne van de oppositie.

“We zijn een klein land, met enkele economische moeilijkheden, naast die welke ze hebben gecreëerd in de staatsgreeppoging,” legde Castro Rivera uit. “Onze belangrijkste rijkdom is nou juist de veiligheid en rust die hier in Nicaragua is. En dat is wat ze willen aanvallen, deze zeer kleine groepen.”

“Het is een kleine politieke groep, met economische macht, die ervan overtuigd is dat ze nooit met stemmen aan de macht zullen komen, vanwege het werk dat Daniel Ortega doet,” zei hij. “Daniel’s zonde is dingen doen voor de mensen en de steun hebben die hij heeft.”

In juni 2017 berekende het reguliere peilingsbedrijf M&R Consultores, dat 78,3 procent van de Nicaraguanen het beleid van de Nicaraguaanse regering had goedgekeurd.

“Dus deze groep keert terug naar de traditie” die Nicaragua tientallen jaren plaagde, verklaarde Castro Rivera: “de regering veranderen met wapens, door een staatsgreep.”

Net als de andere Nicaraguanen met wie ik sprak, betreurde de FSLN-leider het gebrek aan internationale berichtgeving in de media over de schandalen die zijn land teisterden en de vredes-offers van de regering.

“Mijn ervaring is dat vredesprocessen normaal niet in het nieuws komen. Niet alleen in de Engelstalige media. Over de hele wereld, ‘zei hij.

“Als er een conflict is, is dit automatisch overal in de media. Maar wanneer het proces van vrede, rust en normaliteit begint…… Wat je hier in Nicaragua op straat kunt zien, is dat mensenhun normale activiteiten verrichten, economische activiteiten, dat we terugkeren naar het veiligste land in Midden-Amerika. “

Meer oppositiegeweld bedreigt de zeldzame stabiliteit van Nicaragua

Hoewel de rechtse oppositie van Nicaragua krachtige sponsors heeft in Washington, heeft het thuis weinig invloed. Het stembureau M&R constateerde in januari 2020, dat 63,5 procent van de Nicaraguanen van plan is om te stemmen voor het Sandinista Front in de verkiezingen van 2021, terwijl slechts ongeveer 11,5 procent van de bevolking actief de oppositie steunt.

Enthousiasme bij het volk voor het Sandinisme wordt duidelijk gemaakt in druk bezochte, feestelijke marsen die elke zaterdag in Managua worden gehouden. Ondertussen brengt de oppositie veel tijd achter gesloten deuren door met zakenmensen en vertegenwoordigers van buitenlandse regeringen en organisaties.

De bron van volkssteun voor het Sandinista-Front is ook duidelijk: de overheid heeft de ongelijkheid drastisch verminderd; creëerde systemen van gratis, universele gezondheidszorg en onderwijs; moedigde vrouwen aan om het op vijf na hoogste niveau van gendergelijkheid ter wereld bereiken; en slaagde erin om in Nicaragua de vrede en stabiliteit te brengen die onbereikbaar is geweest in de door het geweld geteisterde Noordelijke Driehoek van Midden-Amerika.

Maar de ingrijpende amnestie van gevangenen die de regering onder enorme druk van de oppositie en de VS heeft verleend, heeft de fragiele vrede van het land opnieuw in gevaar gebracht. Drommen criminelen met lange strafbladen zijn vrijgelaten, en een ervan heeft nu al een zwangere 22-jarige vrouw vermoord.

Hoeveel meer families zullen uit elkaar worden gerukt in het wanhopige streven van de oppositie naar macht? Deze vraag achtervolgt nu teveel Nicaraguanen.

Ben Norton is een journalist, schrijver en filmmaker. Hij is de assistent-editor van The Grayzone en de producent van de Moderate Rebels-podcast, die hij samen met editor Max Blumenthal host. Zijn website is BenNorton.com en hij tweet op @BenjaminNorton.

Leave a Reply