Bron: Dan Cohen en Max Blumenthal in The Gayzone Project, 29 januari

Juan Guaidó is het product van een decennium lang project onder toezicht van de elite regime-change trainers van Washington. Hoewel hij zich voordoet als een kampioen van democratie, heeft hij jarenlang vooropgelopen in een gewelddadige campagne van destabilisatie.

Dan Cohen en Max Blumenthal, 29 januari 2019

Vóór de noodlottige dag van 22 januari hadden minder dan één op de vijf Venezolanen gehoord van Juan Guaido.
Slechts een paar maanden eerder was de 35-jarige een obscuur personage in een politiek marginale extreem-rechtse groep die nauw verbonden was met gruwelijk straatgeweld. Zelfs in zijn eigen partij was Guaido in de middelmatig persoon in het door de oppositie gedomineerde parlement.

Maar na een enkel telefoontje van de Amerikaanse vice-president Mike Pence riep Guaido zichzelf uit tot president van Venezuela. Gezalfd door Washington als de leider van zijn land, werd een voorheen onbekende politicus het internationale toneel op gelanceerd als de door de VS gekozen leider van de natie met ‘s werelds grootste oliereserves.

In navolging van de consensus van Washington, bejubelde de redactie van de New York Times Guaido als een “geloofwaardige rivaal” van Maduro met een “verfrissende stijl en visie om het land vooruit te helpen”. De redactie van Bloomberg News juichte hem toe voor het zoeken naar “herstel van de democratie” en de Wall Street Journal verklaarde hem “een nieuwe democratische leider”. Ondertussen erkenden Canada, talrijke Europese landen, Israël, en het blok van rechtse Latijns-Amerikaanse regeringen bekend als de Lima Group, Guaido als de legitieme leider van Venezuela.

Hoewel Guaido vanuit het niets leek te zijn gekomen, was hij in feite het product van een fanatieke voorbereiding, gedurende meer dan een decennium, van het regime-change project van de Amerikaanse overheids elite. Samen met een aantal andere extreem rechtse studentenactivisten, was Guaido gekweekt om de socialistisch georiënteerde regering van Venezuela te ondermijnen, het land te destabiliseren en op een dag de macht te grijpen. Hoewel hij in de Venezolaanse politiek geen noemenswaardige plaats in nam, had hij jarenlang in de machtscentra van Washington zijn bruikbaarheid getoond.

“Juan Guaido is een karakter dat gecreëerd is voor deze gebeurtenis”, vertelde Marco Teruggi, een Argentijnse sociologist en vooraanstaand historicus in de Venezuelaanse politiek, aan Grayzone. Het is de denkwijze van een projectgroep – Guaido is een mix van verschillende elementen die een persoonlijkheid gevormd hebben die, in alle eerlijkheid, zwalkt tussen lachwekkend en zorgwekkend.”

Diego Sequera, een Venezolaanse journalist en schrijver voor de onderzoekskrant, Mision Verdad, was het ermee eens: “Guaido is populairder buiten Venezuela dan binnen, met name in de elitaire Ivy League- en Washington-kringen,” zei Sequera tegen de Grayzone: “Hij is een bekend personage daar, is voorspelbaar rechts, en wordt beschouwd loyaal te zijn aan het programma.”

Terwijl Guaido tegenwoordig ten toon wordt gesteld als het gezicht van democratisch herstel, bracht hij zijn carrière door in de meest gewelddadige fractie van de meest radicale oppositiepartij van Venezuela en was initiatiefnemer van meerdere destabilisatiecampagnes. Zijn partij is in Venezuela op grote schaal in diskrediet gebracht en wordt gedeeltelijk verantwoordelijk gehouden voor het fragmenteren van een sterk verzwakte oppositie.

“‘Deze radicale leiders hebben niet meer dan 20 procent in opiniepeilingen’, schreef Luis Vicente Leon, de belangrijkste opiniepeiler van Venezuela. Volgens Leon blijft Guaido’s partij geïsoleerd omdat de meerderheid van de bevolking “geen oorlog wil. ‘Wat ze willen is een oplossing’. “

Maar dit is precies waarom Guaido werd geselecteerd door Washington: hij wordt niet geacht Venezuela te democratiseren, maar het land te laten instorten, dat de afgelopen twintig jaar een bolwerk van verzet was tegen de Amerikaanse hegemonie. Zijn onwaarschijnlijke verschijning op het toneel is het hoogtepunt van een twee decennia lang durend project om een robuust socialistisch experiment te vernietigen.

Het aanval op de “trojka van tirannie”

Sinds de verkiezing van Hugo Chavez in 1998 zijn de Verenigde Staten in gevecht geweest om de controle over Venezuela en zijn enorme oliereserves te herstellen. Al hebben de socialistische programma’s van Chavez de rijkdommen van het land verdeeld en miljoenen mensen uit de armoede geholpen, verdiende hij daarmee ook een aanval in de rug.

In 2002 verwijderde de Venezuela’s rechtse oppositie hem kortstondig, met Amerikaanse steun en erkenning, totdat na een massale volksmobilisatie het leger zijn presidentschap herstelde. Tijdens de Amerikaanse presidenten George W. Bush en Barack Obama overleefde Chavez talrijke moordaanslagen voordat hij in 2013 aan kanker overleed. Zijn opvolger, Nicolas Maduro, heeft drie aanslagen op zijn leven overleefd.

De Trump regering plaatste Venezuela onmiddellijk bovenaan Washington’s staatsgreep doelwit lijstje, als de aanvoerder van de zg. “trojka van tirannie”. Vorig jaar probeerde het nationale veiligheidsteam van Trump leden van het leger te rekruteren om de macht in Venezuela over te nemen, maar die poging faalde.

Volgens de Venezolaanse regering waren de VS ook betrokken bij een complot met de codenaam Operation Constitution om Maduro in het presidentieel paleis van Miraflores te ontvoeren; en bij een andere operatie, Operatie Armageddon, om hem te vermoorden tijdens een militaire parade in juli 2017. Ook pleegden verbannen oppositieleiders in 2018 een mislukte aanslag met drone-bommen tijdens een militaire parade in Caracas.

Meer dan een decennium voor deze intriges werd een groep rechtse oppositiestudenten geselecteerd en klaargestoomd op een exclusieve, door de VS gefinancierde training academie, om de Venezolaanse regering omver te werpen en de neoliberale orde te herstellen.

Training van de “‘export-a-revolution’ groep die de zaden zaaide voor een een reeks aan color revolutions”

Op 5 oktober 2005, toen de populariteit van Chavez op zijn hoogtepunt was, en zijn regering ingrijpende socialistische programmas invoerde, arriveerden vijf Venezolaanse ‘studentenleiders’ in Belgrado, Servië, voor de training voor een opstand.

De studenten waren aangekomen uit Venezuela met ondersteuning van het Center for Applied Non-Violent Action and Strategies, of CANVAS. Deze groep wordt grotendeels gefinancierd door de National Endowment for Democracy [NED], een CIA-produkt dat fungeert als de belangrijkste tak van de Amerikaanse regering voor het bevorderen van regime-changes; en verwante organisaties zoals het International Republican Institute en het National Democratic Institute for International Affairs. Volgens uitgelekte interne e-mails van Stratfor, heeft een inlichtingenbureau dat bekend staat als de ‘schaduw-CIA‘, CANVAS “mogelijk ook CIA-financiering en training ontvangen tijdens de anti-Milosevic-strijd van 1999/2000.”

CANVAS is een spin-off van Otpor, een Servische protestgroep , in 1998 opgericht door Srdja Popovic aan de Universiteit van Belgrado. Otpor, dat ‘verzet’ betekent in het Servisch, was de studentengroep die internationale bekendheid verwierf – en promotie op Hollywood-niveau – door de protesten te mobiliseren die uiteindelijk Slobodan Milosevic ten val brachten.

Deze kleine cel van staatsgreep-specialisten werkte volgens de theorieën van wijlen Gene Sharp, de zogenaamde ‘geweldloze strijd a la Clausewitz’. Sharp werkte samen met een voormalige analist van het Defence Intelligence Agency, kolonel Robert Helvey, om een strategische blauwdruk te ontwerpen dat van protesten een vorm van hybride oorlogsvoering maakte, gericht op staten die tegen de unipolaire overheersing van Washington waren.

Otpor at the 1998 MTV Europe Music Awards

Otpor werd gesteund door de National Endowment for Democracy [NED], USAID en het Albert Einstein Institute van Gene Sharp. Sinisa Sikman, een van de belangrijkste trainers van Otpor, zei ooit dat de groep zelfs rechtstreekse CIA-financiering ontving.

Volgens een uitgelekte e-mail van een Stratfor personeelslid, ontwikkelden ‘de kinderen van OTPOR’ zich na het omverwerpen van Milosevic verder, deden een pak aan en ontworpen CANVAS, of met andere woorden een ‘exporteer-een-revolutie’ groep die de zaden heeft gezaaid voor een aantal kleuren revoluties. Ze zijn nog steeds afhankelijk van Amerikaanse financiering en gaan in principe de hele wereld over en proberen dictators en autocratische regeringen (diegenen waar de V.S. niet al te happig op zijn 😉 omver te werpen.”

Stratfor toonde aan dat CANVAS in 2005 “zijn aandacht naar Venezuela wendde” nadat het oppositiebewegingen trainde voor pro-NAVO staatsgrepen in Oost-Europa.

Tijdens het monitoren van het CANVAS trainingsprogramma, beschreef Stratfor de staatsgreep agenda in opvallend directe taal: “succes is geenszins gegarandeerd, en de studenten bewegingen zijn pas aan het begin van wat een jarenlange inspanning zou kunnen zijn om een revolutie in Venezuela te ontketenen, maar de trainers zelf zijn door de wol gewassen. Hun vaardigheden zijn van de gekke. Wanneer je studenten op vijf Venezolaanse universiteiten simultaan demonstraties ziet houden, weet je dat de training voorbij is en het echte werk is begonnen. “

Het ontstaan van de “Generation 2007” staatsgreep kadergroep

Het echte werk begon twee jaar later, in 2007, toen Guaido afstudeerde van de Andrés Bello Catholic University van Caracas. Hij verhuisde naar Washington DC om deel te nemen aan het ”Governance and Political Management” programma van de George Washington Universiteit geleid door de Venezuelaanse economist Luis Enrique Berrizbeitia, een van de top Latijns Americaanse neoliberale economen. Berrizbeitia is een oud directeur van het IMF die meer dan een decennium in de energie sector gewerkt heeft, onder het oude oligarchische regime dat door Chavez de laan uit gestuurd is.

Dat jaar, was Guaido medeaanvoerder van demonstraties toen de Venezuelaan regering de vergunning van Radio Caracas Television (RCTV) niet verstrekte. Deze commerciele radio omroep speelde een belangrijke rol in de 2002 staatsgreep tegen Hugo Chavez. RCTV hielp met mobiliseren van anti-regerings demonstranten, vervalste informatie waardoor aanhangers van de regering beschuldigd werden van geweld, en hanteerde een ban op pro-regerings berichtgeving tijdens de staatsgreep. De rol van RCTV en andere stations in bezit van de oligarchen is vastgelegd in de befaamde documentary, The Revolution Will Not Be Televised.

Datzelfde jaar, beweerden studenten dat ze Chavez’ grondwettelijke referendum voor “21ste eeuws socialisme” verhinderden, dat een juridisch kader voor politieke en sociale reorganisatie van het land zou bieden met directe inbreng van georganiseerde groepen burgers als conditie voor ontwikkeling van een nieuw economisch systeem, ”

Uit de RCTV- en referendum-protesten, werd een gespecialiseerde kadergroep van door de VS ondersteunde activisten in het leven geroepen. Zij noemden zichzelf “Generation 2007.”

De Stratfor en CANVAS trainers van deze cel, identificeerden Guaido’s bondgenoot– Yon Goicoechea – als een “centrale factor” in het bestreiden van het grondwettelijke referendum. Het volgende jaar werd Goicochea voor zijn diensten beloond met de Cato Institute’s Milton Friedman Prize for Advancing Liberty, en $500,000 , die hij prompt investeerde in het opzetten van zijn eigen politieke netwerk (de Liberty First /Primero Justicia partij).

Friedman was de godvader van de notoire neoliberale Chicago Boys die door de dictatoriale juntaleider Augusto Pinochet Chili binnen gehaald werden om een radicaal “shock doctrine”-stijl bezuinigingsbeleid in te voeren. En het Cato Institute is de libertaire Washington DC denktank opgezet door de Koch Brothers, twee top donors van de Republikeinse Partij, die aggressieve sponsors van extreem rechtse partijen in heel Latijns America zijn geworden.

Wikileaks publiceerde een email uit 2007 van de Amerikaanse ambassadeur van Venezuela William Brownfield gestuurd naar het ministerie van Buitenlandse Zaken, de Nationale Veiligheidsraad en het ministerie van Defenisie waarin “Generation ’07” werd geprezen omdat het “de Venezuelaanse president die gewend was de politieke agenda te zetten, gedwongen zou hebben overdreven te reageren.” De opkomende leiders die Brownfield identificeerde waren Freddy Guevara en Yon Goicoechea. Hij juichte de laatsgenoemde toe als “een van de meest gearticuleerde verdedigers van de burgelijke vrijheden van de studenten.”

Overspoeld met geld van de libertarische oliegarchen en propagandagroepen van de amerikaanse overheid, nam het radicale Venezuelaanse kader de Otpor tactieken mee de straat op, inclusief een versie van de groep’s logo, zoals hier beneden te zien:

Publieke onrust stimuleren…om voordeel te behalen uit de situatie en deze om te vormen tegen Chavez

In 2009 organiseerden de Generation 2007 jeugd activisten hun meest provocerende demonstratie, waarbij ze hun broek lieten zakken op de openbare weg en de schandalige guerrilla theater tactieken van Gene Sharp in zijn staatsgreep handboeken na-aapten. De demonstranten hadden mensen opgetrommeld tegen de arrestatie van een bondgenoot van een andere nieuwe jeugdbeweging, genaamd JAVU. Deze extreme-rechtse groep“ verzamelde geld uit verschillende van de Amerikaanse overheidbronnen, waardoor het snel bekendheid verwierf als de hardline tak van de straatacties van de oppositie,” aldus het boek van academicus George Ciccariello-Maher “Building the Commune.”

Hoewel de video van de protesten niet beschikbaar is, hebben veel Venezolanen Guaido als een van de belangrijkste deelnemers geïdentificeerd. Hoewel de bewering niet is bevestigd is ze zeker aannemelijk; de demonstranten met blote billen waren lid van de kern van de Generation 2007 waartoe Guaido behoorde, en waren gekleed in t-shirts met hun handelsmerk Resistencia! Venezuela

Is this the ass that Trump wants to install in Venezuela’s seat of power?

Dat jaar, kwam Guaido’s ware aard ook op een andere manier naar boven, doordat hij een politieke partij oprichtte voortbordurend op de Generatie 2007 anti-Chavez ideologie. Met als naam Populair Will, werd de partij geleid door Leopoldo Lopez, een door Princeton opgeleide rechtse brandweerman die nauw betrokken was bij programma’s van National Endowment for Democracy [NED] en burgemeester was van een van de rijkste districten in Caracas. Lopez was een boegbeeld van de Venezolaanse aristocratie en stamde rechtstreeks af van de eerste president van zijn land. Hij was ook de eerste neef van Thor Halvorssen, oprichter van de in de VS gevestigde Human Rights Foundation die fungeert als een feitelijke propaganda-winkel voor door de VS gesteunde anti-regeringsactivisten in door Washington beoogde landen voor regime-change.

Hoewel de belangen van Lopez netjes in lijn waren met die van Washington, benadrukten Amerikaanse diplomatieke correspondentie, gepubliceerd door Wikileaks, de fanatieke tendensen die uiteindelijk zouden leiden tot marginalisering van Popular Will. Eén kabel identificeerde Lopez als een dwarsligger binnen de oppositie … vaak beschreven als arrogant, wraakzuchtig en machtsbelust.” Andere benadrukten zijn obsessie met straatconfrontaties en zijn “compromisloze aanpak” als een bron van spanning met andere oppositieleiders die prioriteit gaven aan eenheid en deelname aan de democratische instellingen van het land.

Popular Will founder Leopoldo Lopez cruising with his wife, Lilian Tintori

In 2010 maakten Popular Will en haar buitenlandse financiers misbruik van de ergste droogte die Venezuela in decennia had getroffen. Enorme elektriciteitstekorten hadden het land getroffen, vanwege het gebrek aan water, dat nodig was om waterkrachtcentrales van stroom te voorzien. Een wereldwijde economische recessie en dalende olieprijzen hebben de crisis verergerd en hebben geleid tot publieke onvrede.

Stratfor en CANVAS – belangrijke adviseurs van Guaido en zijn anti-regeringskader – bedachten een schokkend cynisch plan om een dolk door het hart van de Bolivariaanse revolutie te jagen. De regeling hing af van een ineenstorting van 70% van het elektrische systeem van het land in april 2010.

“Dit kan het keerpunt zijn, omdat Chavez weinig kan doen om de armen te beschermen tegen het falen van dat systeem,” verklaarde de interne memo van Stratfor. “Dit zou waarschijnlijk de impact kunnen hebben van het veroorzaken van publieke onrust op een manier waar geen enkele oppositiegroep ooit op had durven hopen. Op dat moment zou een oppositiegroep het beste gediend zijn om van de situatie te profiteren en deze tegen Chavez en hun behoeften in te zetten.”

Op dit moment ontving de Venezolaanse oppositie maar liefst 40-50 miljoen dollar per jaar van Amerikaanse overheidsorganisaties zoals USAID en de National Endowment for Democracy [NED], volgens een rapport van de Spaanse denktank, het FRIDE Institute. Het had ook enorme rijkdom op eigen bankrekeningen om uit te putten, vrnl in het buitenland.

Hoewel het door Statfor beoogde scenario niet is uitgekomen, hebben de activisten van de Popular Will-partij en hun bondgenoten elke schijn van geweldloosheid terzijde geschoven en zich aangesloten bij een radicaal plan om het land te destabiliseren.

Op weg naar gewelddadige destabilisatie

Volgens emails verkregen door de Venezolaanse veiligheidsdiensten en gepresenteerd door de voormalige minister van Justitie Miguel Rodríguez Torres, woonden Guaido, Goicoechea en verschillende andere studentenactivisten in November 2010 een geheime vijfdaagse training bij in het Fiesta Mexicana-hotel in Mexico-stad. De sessies werden geleid door Otpor, de door de Amerikaanse overheid gesteunde in Belgrado gevestigde staatsgreep trainers. De vergadering had naar verluidt de zegen ontvangen van Otto Reich, een fanatieke anti-Castro Cubaan werkzaam bij het ministerie van Buitenlandse Zaken van George W. Bush, en de rechtse voormalige Colombiaanse president Alvaro Uribe.

In het Fiesta Mexicana hotel, aldus de emails, hebben Guaido en zijn collega-activisten een plan bedacht om president Hugo Chavez af te zetten door chaos te genereren d.m.v. een langdurig periodes van straatgeweld.

Drie boegbeelden van de aardolie-industrie – Gustavo Torrar, Eligio Cedeño en Pedro Burelli – zouden naar verluidt de rekening van $ 52.000 dekken om de vergadering te houden.

Torrar is een zelf-bestempelde “mensenrechtenactivist” en “intellectueel” wiens jongere broer Reynaldo Tovar Arroyo de vertegenwoordiger in Venezuela is van het particuliere Mexicaanse olie- en gasbedrijf Petroquimica del Golfo, dat een contract heeft met de Venezolaanse staat.

Cedeño is een voortvluchtige Venezolaanse zakenman die asiel aanvroeg in de Verenigde Staten, en Pedro Burelli een voormalige JP Morgan-directeur en de voormalige directeur van de nationale oliemaatschappij van Venezuela, Petroleum van Venezuela (PDVSA). Hij verliet PDVSA in 1998 toen Hugo Chavez aan de macht kwam en is lid van het adviescomité van het Latin America Leadership Program van Georgetown University.

Burelli beweerde dat de e-mails met details over zijn deelname waren verzonnen en huurde zelfs een privé-detective in om het te bewijzen. De onderzoeker verklaarde dat de gegevens van Google aantoonden dat de e-mails die van hem waren, nooit zijn verzonden.

Tegenwoordig maakt Burelli geen geheim van zijn wens om de huidige president van Venezuela, Nicolás Maduro, afgezet te zien – en zelfs door de straten gesleept en beestachtig toegetakeld met een bajonet, zoals de Libische leider Moammar Qaddafi door de NAVO gesteunde militiemannen.

Pedro Mario Burelli@pburelli

@NicolasMaduro, Je hebt nog nooit naar me geluisterd. Je hebt me geslagen / achtervolgd zoals @chavezcandanga nooit durfde. Je hebt maar twee opties in de komende 24 uur:

1. Zoals Noriega: betaal boete voor drugshandel en vervolgens naar @IntlCrimCourt Den Haag voor mensenrechten schendingen.

2. Of zoals Gaddafi.

Update: Burelli nam na de publicatie van dit artikel contact op met de Grayzone om zijn deelname aan het plot “Fiesta Mexicana” te verduidelijken.
Burelli noemde de bijeenkomst “een legitieme activiteit die plaatsvond in een hotel met een andere naam” in Mexico.
Op de vraag of OTPOR de vergadering coördineerde, zij hij alleen maar dat hij het werk van OTPOR / CANVAS ‘leuk’ vindt en hoewel hij geen financier is, hij activisten uit verschillende landen heeft aanbevolen om hen te volgen en deel te nemen aan de activiteiten die ze in verschillende landen uitvoeren .”
Burelli voegde eraan toe: “Het Einstein Institute trainde duizenden openlijk in Venezuela. De filosofie van Gene Sharpe werd breed bestudeerd en omarmd. En dit heeft waarschijnlijk de strijd ervan weerhouden een burgeroorlog te worden. ‘

Het Fiesta Mexicana plot leidde tot een nieuw destabilisatieplan, onthuld in een reeks documenten geproduceerd door de Venezolaanse regering. In mei 2014 heeft Caracas documenten vrijgegeven over een moordaanslag op president Nicolás Maduro. De lekken identificeerden de in Miami gevestigde Maria Corina Machado als een leider van de samenzwering. Zij is op dit moment de belangrijkste troefkaart van Senator Marco rubio. Als oprichter van de NED gelieerde groep Sumate, was Machado de internationale contactpersoon voor de oppositie en bezocht president George W. Bush in 2005:

Machado and George W. Bush, 2005

“Ik denk dat het tijd is om inspanningen te bundelen; de nodige telefoontjes te plegen en de financiering te ontvangen om van Maduro af te komen. Dan gaat de rest vanzelf”, schreef Machado in een email aan de voormalige Venezolaanse diplomaat Diego Arria in 2014.

In een andere email beweerde Machado dat de Amerikaanse ambassadeur in Colombia, Kevin Whitaker, zijn zegen had gegeven wat betreft de gewelddadige omverwerping “Ik heb al een beslissing genomen en deze strijd zal doorgaan totdat dit regime afgezet is en we onze diensten aan onze internationale vrienden bewezen hebben. Als ik naar San Cristobal zou gaan en de OAS in de ogen zou kijken, zou ik niets te vrezen hebben. Kevin Whitaker heeft zijn steun al bevestigd en hij wees op de nieuwe stappen. We hebben een groter chequeboek dan het regime, om het internationale veiligheidscordon te doorbreken. “

Guaido op de barricades

In februari zetten studenten-demonstranten die optraden als schoktroepen voor de verbannen oligarchie gewelddadige barricades in het hele land op, waardoor de door de oppositie gecontroleerde wijken veranderden in gewelddadige forten die bekend staan ​​als ‘’guarimba’s’’. Terwijl internationale media het gebeurde afschilderden als een spontaan protest tegen de ijzeren vuist van Maduro, was er voldoende bewijs dat Popular Will de show orkestreerde.

“Geen van de demonstranten aan de universiteiten droeg hun universiteits t-shirts, ze droegen allemaal shirts van Popular Will of van Justice First“, zei een guarimba-deelnemer destijds. “Het zouden studentengroepen geweest kunnen zijn, maar studentenraden zijn aangesloten bij de politieke oppositiepartijen en verantwoording verschuldigd aan hen.”

Gevraagd naar wie de leiders waren, zei de guarimba-deelnemer: “Nou, als ik helemaal eerlijk ben, maken die jongens de wet uit.”

Tijdens de guarimba’s van 2014 vielen ongeveer 43 doden. Drie jaar later barsten ze opnieuw los, wat massale vernietiging van de openbare infrastructuur, moord op aanhangers van de overheid, en de dood van 126 mensen onder wie velen Chavistas tot gevolg had. Sommige aanhangers van de regering werden levend verbrand door gewapende bendes.

Guaido was rechtstreeks betrokken bij de guarimba’s van 2014. In feite tweette hij een video waarin hij liet zien dat hij gekleed was met een helm en een gasmasker, omringd door gemaskerde en bewapende elementen die een snelweg hadden gebarricadeerd en een gewelddadige confrontatie met de politie aangingen. Verwijzend naar zijn deelname aan Generation 2007, verkondigde hij: “Ik herinner me dat we in 2007 riepen “Studenten!”. Nu roepen we: “Verzet!”.

Guaido heeft de tweet verwijderd, waaruit duidelijk blijkt dat hij bezorgd is om zijn imago als kampioen van democratie.

Op 12 februari 2014, tijdens het hoogtepunt van de guarimba’s van dat jaar, trad Guaido op met Lopez op het podium tijdens een rally van Popular Will and Justice First. Tijdens een langdurige tirade tegen de regering spoorde Lopez de menigte aan om naar het kantoor van procureur-generaal Luisa Ortega Diaz te marcheren. Kort daarna werd het kantoor van Diaz aangevallen door gewapende bendes die probeerden het tot de grond toe af te branden. Ze hekelde wat ze ‘gepland en met voorbedachten rade geweld’ noemde. Op 12 februari 2014, tijdens het hoogtepunt van de guarimba’s van dat jaar, trad Guaido op met Lopez op het podium tijdens een rally van Popular Will and Justice First. Tijdens een langdurige tirade tegen de regering spoorde Lopez de menigte aan om naar het kantoor van procureur-generaal Luisa Ortega Diaz te marcheren. Kort daarna werd het kantoor van Diaz aangevallen door gewapende bendes die probeerden het tot de grond toe af te branden. Procureur-generaal Luisa Ortega Diaz veroordeelde het als ‘gepland en met voorbedachten rade geweld’.

Guaido naast Lopez op de noodlottige bijeenkomst van 12 February 2014

In een televisie-uitzending in 2016 deed Guaido de sterfgevallen als gevolg van guayas – een guarimba-tactiek waarbij staaldraad over een rijbaan werd gestrekt om motorrijders te verwonden of te doden – af als een ‘mythe‘. Met zijn opmerkingen ontkende hij de dodelijke tactiek, die ongewapende burgers zoals o.a. Santiago Pedroza had gedood en een man genaamd Elvis Durán had onthoofd.

Deze niet erg fijnzinnige minachting voor menselijk leven zou in de ogen van veel mensen, inclusief veel Maduro’s tegenstanders, bepalend zijn voor zijn Popular Will-partij

Cracking down on Popular Will

Terwijl geweld en politieke polarisatie in het hele land escaleerden, begon de regering op te treden tegen de aanstichters, de leiders van Popular Will.

Freddy Guevara, de vice-president van het parlement en tweede man binnen Popular Will, was een van de belangrijkste leiders van de straatrellen in 2017. Met het uitzicht op een proces voor zijn rol in het geweld zocht Guevara een schuilplaats in de Chileense ambassade, waar hij nog steeds verblijft.

Lester Toledo, een Popular Will-wetgever uit de staat Zulia, werd in september 2016 door de Venezolaanse regering gezocht op beschuldiging van financiering van terrorisme en het beramen van moordaanslagen. De plannen zouden gemaakt zijn met de voormalige Colombiaanse president Álavaro Uribe. Toledo wist te ontsnappen en nam deel aan verschillende tournees met Human Rights Watch [HRW], het door de Amerikaanse regering gesteunde Freedom House, het Spaanse congres en het Europees Parlement.

Carlos Graffe, een ander door Otpor opgeleid lid van de Generation 2007, die de Popular Will leide, werd in juli 2017 gearresteerd. Volgens de politie was hij in het bezit van een tas vol spijkers, C4-explosieven en een ontsteker. Hij werd op 27 december 2017 vrijgelaten.

Leopoldo Lopez, de voormalige leider van Popular Will, staat onder huisarrest, beschuldigd van een sleutelrol in de dood van 13 mensen tijdens de guarimbas in 2014. Amnesty International prees Lopez als een “gewetensgevangene” en vond zijn overplaatsing van gevangenis naar huisarrest “niet goed genoeg”. Ondertussen hebben familieleden van slachtoffers van guarimba een verzoekschrift ingediend voor meer aanklachten tegen Lopez.

Yon Goicoechea, de posterjongen van de Koch Brothers en oprichter van de door de VS gesteunde Justice First, werd in 2016 gearresteerd door veiligheidstroepen die een kilo explosieven in zijn voertuig aantroffen. In een opinieartikel van de New York Times protesteerde Goicoechea tegen de beschuldigingen als ‘overdreven’ en zei dat hij eenvoudigweg gevangen was gezet vanwege zijn ‘droom van een democratische samenleving, vrij van communisme’. Hij werd in november 2017 vrijgelaten.

David Smolansky, ook lid van de originele door Otpor opgeleide Generation 2007, werd de jongste burgemeester van Venezuela ooit toen hij in 2013 werd gekozen in de welvarende buitenwijk van El Hatillo. Maar hij werd van zijn positie beroofd en door het Hooggerechtshof veroordeeld tot 15 maanden gevangenisstraf nadat hij schuldig bevonden werd aan het aanzetten tot de gewelddadige guarimba’s.

Met het oog op arrestatie schoor Smolansky zijn baard, zette een zonnebril op en glipte Brazilië binnen vermomd als een priester met een bijbel in de hand en een rozenkrans om zijn nek. Hij woont nu in Washington, DC, waar hij door de secretaris van de Organisatie van de Amerikaanse Staten Luis Almagro werd uitgekozen om de werkgroep over de Venezolaanse migratie- en vluchtelingencrisis te leiden.

Op 26 juli hield Smolansky wat hij een ‘hartelijke reünie’ met Elliot Abrams noemde, de veroordeelde Iran-Contra-misdadiger die door Trump was geïnstalleerd als speciale Amerikaanse gezant voor Venezuela. Abrams is de beruchte toezichthouder op het geheime beleid van de VS om rechtse doodseskaders te bewapenen in de jaren tachtig in Nicaragua, El Salvador en Guatemala. Zijn leidende rol in de Venezolaanse staatsgreep wakkerde de angst aan dat er weer een bloedige proxy-oorlog op komst zou zijn.

Vier dagen geleden heeft Machado nog een gewelddadige dreiging tegen Maduro geuit en verklaard dat als hij “zijn leven lief is, hij moet begrijpen dat zijn tijd erop zit.”

Een pion in hun spel

De ineenstorting van Popular Will vanwege haar gewelddadige destabilisatie campagne, vervreemdde grote delen van het publiek en stuurde veel van haar leiders in ballingschap of in hechtenis. Guaido was een relatief onbelangrijke figuur gebleven nadat hij het grootste deel van zijn negenjarige carrière als vervangende afgevaardigde in het parlement had doorgebracht. Afkomstig uit een van de minst dichtbevolkte staten van Venezuela, kwam Guaido op de tweede plaats tijdens de parlementsverkiezingen van 2015 en won slechts 26% van de uitgebrachte stemmen om zijn plaats in het parlement veilig te stellen. Inderdaad, zijn billen zijn misschien beter bekend dan zijn gezicht. Guaido staat bekend als de president van de door de oppositie gedomineerde parlement, maar hij werd nooit gekozen voor die functie.

Vier oppositiepartijen hadden besloten een roulerend voorzitterschap op te richten. Popular Will was aan de beurt, maar de oprichter, Lopez, stond onder huisarrest. Ondertussen had de tweede man, Guevara, zijn toevlucht gezocht in de Chileense ambassade. Een figuur genaamd Juan Andrés Mejía zou de volgende zijn geweest, maar om redenen die nu pas duidelijk zijn, werd Juan Guaido gekozen.

“Er is een klasse aspekt dat de opkomst van Guaido verklaart,” merkte Sequera, de bovengenoemde Venezolaanse analist, op. “Mejía is van hoge klasse, studeerde aan een van de duurste privé-universiteiten in Venezuela en kon niet zo makkelijk aan het publiek worden verkocht als dat met Guaido kon. Ten eerste heeft Guaido gemeenschappelijke mestizo-kenmerken zoals de meeste Venezolanen, en lijkt hij meer op een man van het volk. Ook was hij niet overbelicht in de media, zodat hij tot vrijwel alles kon worden gevormd “.

In december 2018 sloop Guaido de grens over en ging naar Washington, Colombia en Brazilië om het plan te coördineren om massademonstraties te houden tijdens de inhuldiging van president Maduro. De nacht vóór de inaugeratieceremonie van Maduro belden zowel vice-president Mike Pence als de Canadese minister van Buitenlandse Zaken Chrystia Freeland Guaido om hun steun te bevestigen.

Een week later voegden senator Marco Rubio, senator Rick Scott en rep. Mario Diaz-Balart – allen wetgevers uit de Florida basis van de rechtse Cubaanse ballingschap lobby – zich bij president Trump en vice-president Pence in het Witte Huis. Op hun verzoek stemde Trump ermee in dat als Guaido zich president zou verklaren, hij hem zou steunen.

Staatssecretaris Mike Pompeo ontmoette Guaido op 10 januari, volgens de Wall Street Journal. Maar Pompeo kon de naam van Guaido niet uitspreken toen hij hem op 25 januari in een persbijeenkomst vermelde en hem “Juan Guido” noemde.

Op 11 januari was de Wikipedia-pagina van Guaido 37 keer bewerkt, hetgeen maatgevend is voor de inspanning om een beeld te vormen vormen van een eerder anonieme persoon die opeens een boegbeeld was voor de ambities van het regime van Washington. Uiteindelijk werd het redactionele toezicht op zijn pagina overgedragen aan Wikipedia’s eliteraad van ‘bibliothecarissen’, die hem uiteindelijk als de ‘betwiste’ president van Venezuela bestempelde.

Guaido was misschien een obscuur figuur, maar zijn combinatie van radicalisme en opportunisme voldeed aan de behoeften van Washington. “Dat interne stuk ontbrak”, zei een Trump-regering medewerker over Guaido. “Hij was het stuk dat we nodig hadden om onze strategie coherent en volledig te maken.”

“Voor het eerst,” dweepte Brownfield, de voormalige Amerikaanse ambassadeur in Venezuela, tegen de New York Times, “heb je een oppositieleider die duidelijk aan de strijdkrachten en handhavers aangeeft dat hij hen aan de kant van ‘de reddende engel’ en met de ’goeden’ wil houden .

Maar Guaido’s Popular Will-partij waren de schoktroepen geweest van de guarimba’s die de dood van zowel politieagenten als gewone burgers veroorzaakt hadden. Hij had zelfs gepocht over zijn eigen deelname aan de straatrellen. En nu, om de harten en geesten van het leger en de politie te winnen, moest Guaido deze met bloed doordrenkte geschiedenis wissen.

Op 21 januari, een dag voordat de coup serieus begon, gaf de vrouw van Guaido een video-toespraak waarin ze het leger opriep om tegen Maduro in opstand te komen. Haar optreden was houterig en weinig inspirerend, wat de beperkte politieke vooruitzichten van haar man onderstreepte. Tijdens een persconferentie voor supporters vier dagen later, kondigde Guaido zijn oplossing voor de crisis aan: “Autoriseer een humanitaire interventie!”

Terwijl hij wacht op directe hulp, blijft Guaido wat hij altijd is geweest – een favoriet project van cynische externe krachten. “Het maakt niet uit of hij crasht en opbrandt na al deze tegenslagen”, zei Sequera over het boegbeeld van de staatsgreep. “Voor de Amerikanen is hij vervangbaar.”


Max Blumenthal is een bekroonde journalist en auteur van verschillende boeken, waaronder de best verkochte Republikeinse Gomorrah, Goliath, The Fifty One Day War en The Management of Savagery. Hij heeft gedrukte artikelen geproduceerd voor een scala aan publicaties, veel videoverslagen en verschillende documentaires, waaronder Killing Gaza. Blumenthal richtte The Grayzone in 2015 op om een journalistiek licht te werpen op de staat van voortdurende oorlog in Amerika en zijn gevaarlijke binnenlandse gevolgen.

Dan Cohen is een journalist en filmmaker. Hij heeft wijdverspreide videoverslagen en artikelen over Israël-Palestina geproduceerd. Dan is correspondent bij RT America en tweet op @DanCohen3000.

Leave a Reply