Bron: Alan Macleod 
mintpressnews 6 december 2021

Hoewel de OTF zich voordoet als onafhankelijke activisten voor internetvrijheid, wijzen hun financiering, personeel, geschiedenis en keuze van doelwitten allemaal op de conclusie dat ze een digitaal wapen zijn dat wordt ingezet tegen de vijanden van Washington.

Het Open Technology Fund (OTF) is een van de meest invloedrijke en gevierde organisaties in de gemeenschappen van hackers en internetvrijheid. Meer dan twee miljard mensen wereldwijd gebruiken door OTF geproduceerde software, waaronder communicatie-app Signal en webbrowser Tor, diensten die specifiek op de markt worden gebracht voor privacybewuste consumenten die overheidscensuur en -bewaking willen omzeilen. De nauwe banden met de Amerikaanse nationale veiligheidsstaat doen echter veel zorgwekkende vragen rijzen over de vraag of de wereld een fout maakt door de organisatie en haar producten te vertrouwen.

Door haar onderzoek en sponsoring is de OTF verantwoordelijk voor apps en diensten die kunnen bogen op een enorm bereik. Naar schatting is meer dan tweederde van alle smartphones uitgerust met OTF-aanbiedingen, apps die zichzelf aanduiden als de vanzelfsprekende keuze voor privacybewuste gebruikers.

OTF beschrijft zichzelf als “een onafhankelijke non-profitorganisatie die zich inzet voor het bevorderen van wereldwijde internetvrijheid”, en voegt eraan toe dat het “projecten ondersteunt die gericht zijn op het tegengaan van repressieve censuur en surveillance, zodat burgers wereldwijd hun fundamentele mensenrechten online kunnen uitoefenen”.

Er zijn echter sterke aanwijzingen dat het Open Technology Fund niet is wat het beweert te zijn: dat het noch onafhankelijk is, noch zich echt inzet voor online vrijheid en privacy. Ten eerste is het technisch gezien weliswaar een particuliere onderneming, maar wordt het rechtstreeks gefinancierd en gecontroleerd door het United States Agency for Global Media (USAGM), een overheidsorgaan dat verantwoordelijk is voor het toezicht op door de VS gefinancierde staatsmediakanalen in het buitenland, waaronder Radio Free Europe/Radio Liberty, Voice of America en Radio and Televisión Martí. De OTF wordt in wezen volledig gefinancierd door USAGM, dat op zijn beurt geld ontvangt van het Congres via het ministerie van Buitenlandse Zaken, programma’s voor buitenlandse operaties en aanverwante programma’s (808 miljoen dollar in 2019).

Ten tweede was de OTF tot 2019 officieel een overheidsproject dat werd beheerd door het beruchte Radio Free Asia. Samen beschreef The New York Times deze plaatforms als een “wereldwijd propagandanetwerk gebouwd door de CIA.” Zelfs een korte blik op hun inhoud suggereert dat dit in wezen een accurate beschrijving is, waarbij USAGM in het leven is geroepen om door de CIA gecreëerde media-outlets te beheren.

Dit alleen zou al genoeg zijn om vragen te stellen. De definitie die de OTF van vrijheid geeft, zou echter nog meer alarmbellen moeten doen rinkelen. In zijn meest recent gepubliceerde jaarverslag beschrijft het zijn missie als volgt:

…Bevordering van internetvrijheid in repressieve omgevingen door steun voor onderzoek, ontwikkeling, implementatie en onderhoud van technologieën die veilige en ongecensureerde toegang bieden tot USAGM-inhoud en tot het internet in ruimere zin.. Deze kritische steun helpt pogingen van autoritaire regeringen om de onlinevrijheid te beperken, tegen te gaan.

Internetvrijheid wordt volgens de OTF expliciet gedefinieerd in relatie tot toegang tot propagandamiddelen van de Amerikaanse staat. Als mensen in een land toegang hebben tot Voice of America en Radio Free Asia, dan is hun internet vrij. Zo niet, dan leven zij in een totalitaire staat. Internetvrijheid komt neer op de vrijheid van de Amerikaanse regering om u te bereiken. Elk ander begrip van het concept is, op zijn best, een bijzaak.

Het rapport stelt ook dat de OTF in de eerste plaats voor twee doelen bestaat: (1) “het verschaffen van onbeperkte toegang tot het internet aan personen die in landen met informatiebeperkingen wonen, om ervoor te zorgen dat zij veilig toegang kunnen krijgen tot USAGM-inhoud,” en (2) “het beschermen van journalisten, bronnen en publiek tegen repressieve bewaking en digitale aanvallen, om ervoor te zorgen dat zij veilig USAGM-inhoud kunnen creëren en gebruiken,” aldus het rapport. Dit is waarschijnlijk niet het idee van vrijheid dat veel privacy-bewuste gebruikers van Signal en Tor in gedachten hebben.

Dat deze operatie specifiek gericht is op vijanden van de VS wordt duidelijk gemaakt op de website van het fonds, waar staat dat “vooraanstaande censoren zoals China en Rusland” “hun censuur- en surveillancetactieken exporteren naar gelijkgezinde regimes in het buitenland” en dat de OTF “gebruik moet maken van zijn unieke vermogen binnen de Amerikaanse regering om inspanningen op het gebied van internetvrijheid te ondersteunen”, waarmee Washington wordt gepositioneerd als de onbetwiste verdediger van vrijheid in de wereld.

Natuurlijk hebben China en Rusland inderdaad zeer ernstige problemen met censuur, maar zij zijn in dat opzicht nauwelijks de enigen. Hoewel het fonds dus spreekt in de taal van privacy en sociale rechtvaardigheid, zijn zijn doelwitten voor het overgrote deel vijandelijke staten van de VS. Ondertussen worden Amerikaanse bondgenoten met een even slecht of slechter klimaat voor vrije meningsuiting (zoals Saoedi-Arabië of Qatar) stilletjes over het hoofd gezien.

Een bestuur van staatsfunctionarissen

De Open Technology Foundation is niet alleen opgericht door de national security state, maar heeft ook nog steeds hoge regeringsfunctionarissen in sleutelposities. De vijfkoppige raad van bestuur bestaat volledig uit belangrijke staatsfunctionarissen:

  • Karen Kornbluh was voorheen VS-ambassadrice bij de OESO, beleidsdirecteur van Barack Obama, plaatsvervangend stafchef op het ministerie van Financiën, en een hooggeplaatst persoon bij de FCC tijdens de Clinton-regering.
  • Ben Scott was voorheen beleidsadviseur voor innovatie op het ministerie van Buitenlandse Zaken, waar hij, in de woorden van de OTF, de agenda voor 21st Century Statecraft van de regering heeft opgesteld.
  • Michael Kemper, een van de belangrijkste fondsenwervers voor de Democraten, was plaatsvervangend voorzitter van de financiën van de DNC en plaatsvervangend coördinator van de financiën van president Obama. Hij bekleedde ook een positie in de White House Council for Community Solutions van 2010 tot 2012.
  • William Schneider is een Republikein die onderminister van Buitenlandse Zaken van Ronald Reagan was voor bijstand aan de veiligheid, wetenschap en technologie. Hij is ook lid van de beruchte neoconservatieve groepering, het Project for a New American Century. In 1998 ondertekende hij een brief aan president Bill Clinton, waarin hij hem aanspoorde Irak aan te vallen. Als wetenschapsexpert heeft hij consequent betoogd dat de VS kernwapens zouden moeten gebruiken als standaardonderdeel van hun oorlogsvoering.
  • Nog centraler in de post-9/11 oorlogen staat echter het vijfde lid van de raad, Ryan Crocker. Crocker was ambassadeur van de Verenigde Staten in zowel Irak (2007-2009) als Afghanistan (2011-2012). Hij was zo belangrijk voor de bezettingen dat generaal David Petraeus, opperbevelhebber van de bezettingstroepen, zei dat hij slechts Crockers “militaire wingman” was. George W. Bush beschreef hem als “Amerika’s Lawrence of Arabia.”

IMAGE: Ryan Crocker

Toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton lacht naar Ryan Crocker tijdens het evenement op de Amerikaanse ambassade in Kabul in 2012. Brendan Smialowski | AP

Voor zo’n groep individuen, die hun leven hebben gewijd aan het versterken van de macht van de Amerikaanse staat, lijkt het onwaarschijnlijk dat vrijheid van staatstoezicht hoog op hun prioriteitenlijstje zou staan. Dat de bezorgdheid van het Open Technology Fund met betrekking tot privacy en vrijheid van meningsuiting slechts tot op zekere hoogte gaat, blijkt uit de keuze van zijn CEO’s, waaronder de voormalige directeur van de programmering van Voice of America, de voormalige voorzitter van Radio Free Asia, en een voormalige ambtenaar van het Ministerie van Buitenlandse Zaken en de National Endowment for Democracy.

De OTF – een “particuliere” onderneming die door overheidsinstanties is opgericht en tot 2019 zelf een overheidsorgaan was – wordt dus bemand door topambtenaren van de VS die door de USAGM zijn gekozen. Het vernisje van onafhankelijkheid dient in feite twee belangrijke doelen: het biedt de Amerikaanse regering een minimum aan plausibele ontkenning als misstappen aan het licht komen en zorgt ervoor dat de organisatie niet onderhevig is aan verzoeken in het kader van de Freedom of Information Act, waardoor de OTF veel moeilijker onder de loep kan worden genomen.

Deze techniek van semi-privatisering is een nieuwe trend in het Amerikaanse staatsbestel. De afgelopen jaren heeft de regering veel van haar meest controversiële clandestiene werk uitbesteed aan NGO’s en schimmige “particuliere” bedrijven die grotendeels of uitsluitend afhankelijk zijn van federale contracten. NGO’s zoals Creative Associates International zijn bijvoorbeeld ingezet om regime-omwentelingsoperaties in Cuba te organiseren of als dekmantel voor de CIA in Pakistan. Vorig jaar was een particulier Amerikaans beveiligingsbedrijf ook verantwoordelijk voor een mislukte couppoging in Venezuela.

Ontstaan OTF

Radio Free Asia – de vroegere moederorganisatie van het Open Technology Fund – werd in 1951 door de CIA opgericht, in de nasleep van de Amerikaanse terugtrekking uit China. Tussen 1945 en 1949 bezetten de Verenigde Staten het vasteland van China in een poging om de nationalistische Kuomintang-strijdkrachten te steunen en te voorkomen dat de communistische strijdkrachten onder Mao Zedong aan de macht zouden komen. Daarin faalden zij, en de Kuomintang vluchtte naar het eiland Taiwan, vlak voor de kust van China. De machtige Amerikaanse marine verhinderde dat de communisten hen achtervolgden, waardoor de Kuomintang op het eiland een eenpartijstaat kon vestigen. Dit blijft de basis van het huidige geschil tussen de V.S. en China en Taiwan.

In de jaren vijftig bestookte Radio Free Asia het vasteland met anti-Communistische propaganda in een poging de Communistische Partij te verzwakken en uiteindelijk te onttronen. De resultaten waren echter pover en het project werd in de ijskast gezet om pas in de jaren ’90 terug te keren na de val van de Sovjet-Unie, toen Amerikaanse planners begonnen te geloven dat een totale uitroeiing van communistische staten mogelijk was.

Yasha Levine, een onderzoeksjournalist en auteur van “Surveillance Valley: The Secret Military History of the Internet”, legde aan MintPress uit dat Peking de website van Radio Free Asia begon te blokkeren zodra deze in 1996 werd gelanceerd. Daarom gingen de bazen op zoek naar een manier om de Chinese Firewall te omzeilen. Uit dit project is het Open Technology Fund voortgekomen.

De rol van OTF bij door de VS gesteunde “pro-democratische” protesten

De OTF heeft een sleutelrol gespeeld in door de VS gesteunde protestbewegingen over de hele wereld. Tijdens de protesten in Hongkong van 2019-2020 sluisde het in stilte miljoenen dollars door naar protestleiders in een poging ze op de been te houden. De CIA voerde ook grootschalige dataonderscheppings-operaties uit op de Chinese sociale mediaplatforms Weibo en Wechat. De CIA-proxyorganisatie National Endowment for Democracy (NED) was betrokken bij soortgelijke activiteiten.

Maandenlang beheersten de protesten in Hongkong de westerse nieuwsmedia, met een kamerbrede positieve berichtgeving over de gebeurtenissen. De lokale bevolking zelf bleek echter veel meer verdeeld over de actie. Uit een opiniepeiling van Reuters bleek dat in augustus 2020 slechts 44% van de Hongkongers de protestbeweging steunde.

Het Open Technologie Fonds is ook van cruciaal belang geweest voor de activiteiten van Washington in Cuba. Daar heeft het de ontwikkeling van Psiphon gesponsord, een open-source tool waarmee gebruikers hun identiteit kunnen verbergen en overheidsrestricties kunnen omzeilen.

De NED had jarenlang grote bedragen uitgegeven om een netwerk van activisten over het hele eiland op te bouwen en te trainen. Toen het moment daar was, waren ze er klaar voor. “Tijdens het protest in juli stelde Psiphon meer dan 2,8 miljoen gebruikers in staat om verbinding te maken met het ongecensureerde internet, waardoor ze hun verhalen konden delen via sociale media en messaging-apps,” pochte de CEO van het bedrijf, Michael Hull. “De Cubanen deze middelen geven zodat ze met elkaar kunnen praten is het belangrijkste wat we kunnen doen,” vertelde een hoge ambtenaar van de regering Biden aan McClatchy’s D.C. Bureau. “We kijken of we onze steun voor het Open Technologie Fonds en dat soort [operaties] verder kunnen uitbreiden,” voegde hij eraan toe. Net als in Hong Kong, was de wereldwijde media-aandacht voor de Cubaanse protesten intens. Toch vielen de demonstraties nog sneller uit elkaar, omdat maar weinig Cubanen zin hadden in een verandering van regime.

Een kaart uit een OTF-rapport van 2018 toont regio’s waar zogenaamde “gemeenschappen voor internetvrijheid” OTF-steun hebben aangevraagd

Het is ook bekend dat de OTF soortgelijke recente acties in Wit-Rusland, Iran en Venezuela heeft gesteund. In Wit-Rusland trainde het de oppositie tegen president Alexander Loekasjenko, waarbij zijn agenten tien afzonderlijke rondreizen door het land maakten en vergaderingen hielden met vertegenwoordigers van wat het beschouwde als “onafhankelijke massamedia, mensenrechtenverdedigers en burgeractivisten”. In totaal voerde het alleen al in 2017 en 2018 ten minste 225 consultaties uit met Wit-Russische groepen in 16 maanden tijd. Zij verzorgden ook trainingssessies voor deze activisten. En inderdaad volgden er wijdverspreide demonstraties, met als doel Loekasjenko af te zetten. De leiders van de beweging werden “geïnstalleerd en onderhouden” door de OTF, aldus The Guardian.

Hoewel deze operaties in de taal van de bevordering van de democratie worden gegoten, is het duidelijk op wie de OTF zijn instrumenten richt. In zijn laatste jaarverslag komen de woorden “China” of “Chinees” bijvoorbeeld 81 keer voor, “Rusland” of “Russisch” 27 keer, “Iran” 24 keer en “Venezuela” 13 keer. Bahrein, Saoedi-Arabië en Qatar – drie bondgenoten van de VS met een bijzonder slechte staat van dienst op het gebied van mediavrijheid – worden slechts één keer genoemd, terloops.

“Een anarchistisch Lockheed Martin”

Deze lange en smerige geschiedenis roept zeker vragen op over de legitimiteit en veiligheid van de twee populairste producten van de OTF, Signal en Tor. Tussen 2013 en 2016 heeft de OTF meer dan 3 miljoen dollar aan Signal gesluisd, terwijl het tussen 2012 en 2020 het dubbele bedrag – meer dan 6 miljoen dollar – aan Tor heeft gegeven. (Tor wordt nog steeds gesponsord door een aantal Amerikaanse overheidsinstanties).

Zeker, alle betrokken partijen houden deze informatie stil. Er is geen vermelding van de OTF op de website van Signal. Tot nu toe brengt het lezen van de Wikipedia-pagina’s van de drie organisaties een individu nauwelijks op de hoogte van hun connecties. Dit is geen toeval. Uit e-mails die Levine onder de Freedom of Information Act in handen kreeg, blijkt dat Tor Project directeur en mede-oprichter Roger Dingledine (die ooit stage liep bij de NSA) zich er terdege van bewust was hoe slecht het plaatje was.

“We moeten ook nadenken over een strategie om deze stap te gebruiken in de algemene richting van Tor. Ik denk dat we China niet luidkeels de oorlog willen verklaren, omdat dat onze doelstellingen alleen maar schaadt?”, schreef hij aan de directeur van OTF-moederbedrijf USAGM. “Maar we willen ook niet het bestaan van financiering door [USAGM] verbergen, want ‘ze worden betaald door de feds en ze hebben het niemand verteld’ klinkt als een slechte Slashdot titel voor een beveiligingsproject. Is het voldoende om het altijd maar over Iran te hebben, of is dat niet subtiel genoeg?”

De bewoordingen van deze e-mail suggereren dat Dingledine Tor ziet als een wapen van de Amerikaanse overheid gericht op haar vijanden, en niet als een neutraal en onafhankelijk privacy project, maar een manier zocht om het als zodanig te presenteren. De directeur van USAGM stelde hem gerust en antwoordde dat zijn organisatie “alles zou doen wat je wilt om de onafhankelijkheid van Tor te helpen bewaren”.

Levine was zeer kritisch over de rol van Tor in de samenleving. “Tor is een militaire aannemer die software maakt voor de Amerikaanse overheid. Ze zijn een anarchistische Lockheed Martin; ze geven de Amerikaanse overheid offensieve mogelijkheden op het internet. Natuurlijk maken ze geen raketten, maar ze maken cyberwapens voor Washington,” vertelde hij aan MintPress.

Amerikaanse agenten gebruiken de browser om te communiceren. Ironisch genoeg helpt de toevloed van nieuwe gebruikers hen juist om in de massa te verdwijnen. Zonder de hackers, drugsdealers, cyberpunks, crypto-enthousiastelingen, politieke activisten en privacy-minded individuen die de browser gebruiken, zouden de identiteiten en locaties van Amerikaanse agenten duidelijk worden voor buitenlandse staten die online activiteiten in de gaten houden. Met andere woorden, als je Tor gebruikt, help je de CIA.

Betekent de nabijheid van Tor of Signal bij de Amerikaanse inlichtingendiensten dat hun producten fundamenteel gecompromitteerd zijn? Enthousiastelingen wijzen op hun controleerbare, open broncode als bewijs dat ze veilig zijn. Zelfs Levine betwist dit niet. De enorme complexiteit van de besturingssystemen waar ze op draaien is echter een ernstige reden tot bezorgdheid. Terwijl velen de broncode van Tor en Signal hebben gecontroleerd, zijn er maar weinigen, behalve staatsactoren, die de ontelbare miljarden regels code van de software op onze telefoons of computers doorspitten – en dat doen ze om manieren te vinden om de miljoenen gaten en achterdeurtjes in de besturingssystemen uit te buiten of aan te vallen. Grote regeringen kunnen uiteindelijk een manier vinden om bij de gegevens te komen voordat ze versleuteld zijn, aldus Levine, wat betekent dat:

Signal en Tor bieden een vals gevoel van veiligheid. Het hangt ervan af voor wie je je probeert te verbergen. Als het je lokale politie is en je gebruikt Signal, is het waarschijnlijk goed genoeg. Maar als je bezig bent met een soort politiek protest opbouwen, organiseren en de staatsmacht op een bepaald niveau uitdagen, zou ik daarvoor niet afhankelijk zijn van Signal.”

Sinds ten minste 2014 houdt de FBI Tor nauwlettend in de gaten, door de exit nodes (het valse IP-adres dat een server ziet) van gebruikers te beoordelen. Uit onafhankelijke tests van Columbia University bleek dat onderzoekers in staat waren om meer dan 81% van de Tor-gebruikers in real-world tests te identificeren.

Uiteindelijk kunnen Signal en Tor dus worden vergeleken met een duur huisbeveiligingssysteem. Het product is misschien van hoge kwaliteit en veilig genoeg om kleine dieven of zelfs professionele inbrekers tegen te houden. Maar als de FBI je huis wil binnendringen, rammen ze gewoon de deur in. “Op een fundamenteel niveau denk ik niet dat privacy bestaat,” zei Levine. “Om te denken dat je als gewone consument de staat kunt aanpakken met een app die je gratis downloadt… Het is gewoon belachelijk. Het is een lachertje.”

Een dubieuze goedkeuring

Helaas hebben zowel Signal als Tor een grote en toegewijde aanhang ontwikkeld, worden ze over de hele wereld gebruikt en worden ze gesteund door groepen als de Electronic Frontier Foundation (EFF) en prominente voorvechters van privacy. “Het probleem met Signal is niet de technologie, het is de marketing erachter. Het heeft het cachet van radicale anarchistische software die wordt gesteund door mensen als Edward Snowden. Het heeft cultureel kapitaal,” vertelde Levine aan MintPress; “Ze hebben een cultus van veiligheid rond deze app gecreëerd die niet bestaat. Niet alleen voor Signal, maar voor elke andere app.”

Edward Snowden neemt deel aan een EFF-evenement op het 2014 Personal Democracy Forum in New York. Richard Drew | AP

Misschien nog verontrustender is dat de Electronic Frontier Foundation de OTF ook van harte heeft gesteund, door te stellen dat de organisatie “door de jaren heen vertrouwen heeft verdiend door haar open source ethos, transparantie, en een toewijding aan onafhankelijkheid van haar financier, USAGAM.” “OTF’s financiering is gericht op tools om individuen te helpen die leven onder repressieve regeringen,” voegt EFF toe.

Helaas is de EFF fundamenteel verweven met de nationale veiligheidsstaat zelf, met verschillende van haar medewerkers die in de adviesraad van de OTF zitten. In de jaren negentig werkte de EFF samen met de FBI om het zogenaamde “Let’s Just Wiretap Everyone Bill” aan te nemen, waarbij de ontwerpwetgeving van het bureau werd herschreven om deze beter verteerbaar te maken voor het publiek. Dat wetsvoorstel werd de basis voor een groot deel van de voortdurende invasieve online surveillance door de FBI. De OTF heeft ook een aantal EFF-projecten gesponsord. MintPress heeft contact opgenomen met de EFF voor commentaar, maar heeft geen antwoord ontvangen.

Een verborgen wapen in de wereldwijde cyberoorlog

Hoewel Tor en Signal op het eerste gezicht robuust mogen zijn, lijkt het feit dat belangrijke delen van de internetvrijheid en anti-surveillance beweging verweven zijn met de Amerikaanse nationale veiligheidsstaat een absurde tegenstrijdigheid. De NSA heeft jarenlang gelogen, zelfs onder ede, dat het geen Amerikanen bespioneerde. In werkelijkheid verzamelde zij massa’s gegevens over zowat iedereen. De VS hield zelfs haar naaste internationale bondgenoten, zoals de Duitse kanselier Angela Merkel, nauwlettend in de gaten. Wat kunnen ze, gezien een dergelijke geschiedenis, nog doen om de vrees weg te nemen dat een soortgelijke operatie momenteel niet wordt uitgevoerd?

Hoewel de OTF zich voordoet als onafhankelijke activisten voor internetvrijheid, wijzen hun financiering, personeel, geschiedenis en keuze van doelwitten allemaal op de conclusie dat zij een digitaal wapen zijn dat wordt ingezet tegen de vijanden van Washington.

Hun gepraat over “vrijheid van informatie” doet dan ook denken aan discussies over “vrije markten”. Vrijheid van informatie wordt momenteel bepleit door de regering die het internet domineert en controleert en zich in een positie bevindt om die invloed te gebruiken om haar internationale ambities te verwezenlijken. En terwijl de VS vroom spreekt over vrijheid van informatie, is er telkens wanneer communicatiebedrijven in buitenlandse handen succes beginnen te boeken – zoals Huawei in Chinese handen of TikTok – sprake van een ineenstorting, gevolgd door een frontale aanval van Washington, dat vreest dat ze als wapens zullen worden gebruikt op een vergelijkbare manier als waarop Washington Silicon Valley als wapen gebruikt

Er wordt een stille oorlog gevoerd om de controle over cyberspace. En in een oorlog is de waarheid altijd het eerste slachtoffer.

Topfoto: Mensen steken hun mobiele telefoonlampjes aan terwijl ze een menselijke ketting vormen op oudejaarsavond in Hong Kong, 31 december 2019. Lee Jin-man | AP

Alan MacLeod is Senior Staff Writer voor MintPress News. Na het voltooien van zijn doctoraat in 2017 publiceerde hij twee boeken: Bad News From Venezuela: Twenty Years of Fake News and Misreporting en Propaganda in the Information Age: Still Manufacturing Consent, evenals een aantal academische artikelen. Hij heeft ook bijgedragen aan FAIR.org, The Guardian, Salon, The Grayzone, Jacobin Magazine, en Common Dreams.


Noot van de ArchiefRedactie: De kleine maar machtige transnationale elite duld geen weerwoord en verdediging. Met al het geld en macht die bij hen gecumuleerd is, wordt daarom geprobeerd elke organisatie en middel van verzet te corrumperen. Het is naïef om te denken dat deze middelen en organisaties betrouwbaar blijven ondanks dat 100% van hun financiering afkomstig is van deze transnationale elite – of van de CIA die, sinds de staatsgreep van 1973 in de VS, namens hen optreedt en de officiële financiering sinds 1983 doorsluist via haar ‘Ngo’s’: NED, USAID, NDI, USAGM en hun vele duizenden proxy-organisaties..

De ‘Veiligheidsdiensten’ van het Imperium dat hen dient, gezamenlijk georganiseerd in de ‘5 eyes’, ‘9 eyes’, ’14 eyes’, zullen de data en metadata oogsten en hun AI gebruiken om er lijsten mee te genereren van individuen en organisaties wereldwijd die ze als vazal aan hun kant kunnen krijgen, dan wel moeten laten verdwijnen – zo mogelijk onopgemerkt door ziekte of ongeluk ; extra-juridisch geëxecuteerd “ter bescherming van de Democratie'” ; of onverhuld brutaal als het doek valt, zoals bijvoorbeeld in Palestina(1948 – heden), Brazilië (1964), Indonesië(1965), Ghana (1966), Zuid Vietnam(1966), ……., Chili, Brazilië, Bolivia, Uruguay, Paraguay, Argentinië (Operatie Condor 1973-1984), El Salvador, Honduras (1981), Colombia (1980 – heden), ……., Haïti (1957 tot 1986 en v.a.1991) …….. en in het Midden-Oosten (sinds 2001)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.