Bron: Craig Murray, 
craigmurray.org.uk  8 september 2020 ~~~ 

Ik ging vandaag naar de Old Bailey in de verwachting dat ik ontzag zou hebben voor de majesteit van de wet, en vertrok opstandig door de smerige tentoonstelling van het onrecht.

Er is een romance die verbonden is met de Old Bailey. De naam staat natuurlijk voor een versterkt bouwwerk dat een millennia oude voetafdruk aan de rand van de oude stadsmuur van Londen in beslag neemt. Het is de plaats van de middeleeuwse Newgate Prison, en er hebben al minstens 500 jaar formele processen plaatsgevonden in de Old Bailey, met een totaal aantal van in de honderdduizenden. Voor het grootste deel van die tijd werden de veroordeelden, zelfs voor kleine overtredingen van de diefstal, buiten in het steegje terechtgesteld en geëxecuteerd. Men gelooft dat er honderdduizenden, misschien wel duizenden, onder de stoepen begraven liggen.

De forse gotische architectuur van het huidige grote gebouw dateert niet eerder dan 1905 en is aan de achterkant en zijkanten ingepakt in een of ander afschuwelijk goedkoop utiliteitsgebouw uit de jaren dertig van de vorige eeuw. Het via een tunnel in dit gedeelte dat vijf van ons, Julian’s genomineerde familie en vrienden, deze ochtend onze nerveuse binnenkomst maakten. We werden naar Court 10 geleid via vele trappen die leken op de achteringang van een bijzonder onbeminde bedrijfskantine. Tegels waren afgebroken, muren waren smerig en er hingen vellen verf aan afbrokkelende plafonds. Alleen de bewakingscamera’s die ons in de gaten hielden waren nieuw – zo nieuw zelfs dat er onder elk van hen kleine hoopjes gips en baksteengruis lag.

Court 10 bleek een vrij heldere en open moderne doos te zijn, met aangenaam licht houtwerk, vastgezet als een entrasol in een groot gewelf van het oude gebouw. Een massieve boog drong ongerijmd in de ruimte binnen en was duidelijk vochtig, witte doeken die als een soort vlaggen van een verloren gegane overgave naar beneden leken te hangen. De cabine waarin Julian zou worden vastgehouden had aan de voorzijde nog steeds een kogelwerend glazen scherm, zoals Belmarsh, maar het was niet ingepakt. Er was geen bovenkant van het scherm, geen laag plafond, dus het geluid kon er vrijelijk langsheen en Julian leek veel meer in de zaal aanwezig. Het had ook veel meer en bredere spleten dan de beruchte Belmarsh Box, en Julian kon er vrij gemakkelijk en vrijelijk doorheen communiceren met zijn advocaten, wat hem deze keer niet werd belet.

Tot onze verbazing mocht niemand anders dan wij vijf de publieke tribune van rechtbank 10 betreden. Anderen zoals John Pilger en Kristin Hrafnsson, hoofdredacteur van Wikileaks, werden naar het aangrenzende hof 9 geleid, waar een zeer klein aantal werd toegestaan om naar een klein scherm te staren, waarop het geluid zo onaanhoorbaar was dat John Pilger gewoon wegging. Vele anderen die hadden verwacht het bij te wonen, zoals Amnesty International en Reporters Without Borders, werden eenvoudigweg buitengesloten, net als parlementsleden van het Duitse federale parlement (zowel de Duitse parlementsleden als Reporters Without Borders kregen tenminste later toegang tot de ontoereikende video na krachtig optreden van de Duitse ambassade).

De opgegeven reden dat slechts vijf van ons op de publieke tribune van zo’n 40 zetels mochten zitten, was sociale distantie; daarentegen mochten we allemaal samen op de eerste rij zitten. De twee rijen achter ons bleven volledig leeg.

Om het beeld af te maken zag Julian er zelf netjes en goed verzorgd en gekleed uit, en leek hij een beetje te zijn afgevallen, maar met een duidelijke ongezonde zwelling over zijn gelaatstrekken. s Ochtends leek hij nogal afwezig en meer gedesoriënteerd dan in Belmarsh, maar ’s middags trok hij zich op en was hij zeer betrokken bij zijn verdedigingsteam met een, naar omstandigheden, redelijk normale interactie.

De procedure begon met formaliteiten in verband met de intrekking van Julian’s oude uitleveringsbevel en het opnieuw arresteren onder het nieuwe arrestatiebevel, dat vanochtend had plaatsgevonden. De verdediging en de vervolging waren het er allebei over eens dat de punten die eerder door hen naar voren zijn gebracht over het verbod op uitlevering voor politieke delicten, niet golden voor de vervangende aanklacht.

Magistraat Baraitser legde vervolgens een verklaring af over de toegang tot de rechtbank door middel van een hoorzitting op afstand, waarmee ze online bedoelde. Zij verklaarde dat een aantal toegangsdetails per abuis door de rechtbank waren verzonden zonder haar toestemming. Ze had daarom hun toegangsrechten ingetrokken.

Op het moment dat zij het woord voerde, hadden wij in de rechtbank geen idee wat er was gebeurd, maar er was buiten enige consternatie omdat de online toegang van Amnesty International, van Reporters without Borders, van John Pilger en van veertig anderen was afgesloten. Omdat deze mensen de rechtzaak niet mochten bijwonen en nu ook niet online konden volgen, veroorzaakte dit enige consternatie.

Baraitser zei daarop dat het belangrijk was dat de hoorzitting openbaar was, maar dat ze alleen toegang op afstand mocht toestaan als dat “in het belang van de gerechtigheid” was, ze had overwogen en besloten dat dat niet het geval was. Ze legde dit uit door te stellen dat het publiek normaal gesproken vanuit de rechtszaal kon observeren, waar hun gedrag controleerbaar was. Maar als ze toegang op afstand hadden, konden ze hun gedrag niet controleren en dat was niet in het “belang van de gerechtigheid”.

Baraitser ging niet in op het ongecontroleerde gedrag dat ze verwachtte van degenen die via het internet keken. Het is zeker waar dat een toeschouwer van Amnesty misschien thuis in zijn ondergoed kan zitten, de hele soundtrack van Mamma Mia neuriet, of hardop scheten laat. Juist waarom dit “de belangen van de gerechtigheid” zou schaden, kunnen we ons , zonder verdere hulp van de magistraat niet goed voorstellen. Maar blijkbaar waren de belangen van de gerechtigheid volgens haar het best gediend als bijna niemand de “gerechtigheid” te nauwkeurig kon onderzoeken.

De volgende “huishoudelijke kwestie” die aan de orde moest komen, was de manier waarop de getuigen moesten worden gehoord. De verdediging had talrijke getuigen opgeroepen en elk van hen had een schriftelijke verklaring afgelegd. Het openbaar ministerie en Baraitser stelden beiden voor dat, nadat zij hun getuigenis schriftelijk hadden afgelegd, het niet nodig was dat de verdediging de getuigen mondeling in een openbare terechtzitting zou horen. Het zou veel sneller zijn om direct over te gaan tot een kruisverhoor met het openbaar ministerie.

Voor de verdediging heeft Edward Fitzgerald QC het feit naar voren gebracht, dat door het publiek gezien moet worden dat gerechtigheid gedaan wordt. Het publiek zou de bewijsvoering van de verdediging moeten kunnen horen voordat het kruisverhoor plaatsvindt. Het zou ook Julian Assange in staat stellen om het samengevatte bewijsmateriaal te horen, wat voor hem belangrijk was om de zaak te volgen gezien zijn gebrek aan uitgebreide toegang tot juridische documenten terwijl hij in de gevangenis van Belmarsh zat.

Baraitser verklaarde dat het niet nodig kon zijn om het bewijsmateriaal dat haar schriftelijk werd voorgelegd, mondeling te herhalen. Voor de verdediging was Mark Summers QC niet bereid om het te laten vallen en de spanning in de rechtbank nam zichtbaar toe. Summers verklaarde dat het de normale praktijk was dat er “een ordelijke en rationele uiteenzetting van het bewijsmateriaal” was. Voor de aanklagers ontkende James Lewis QC dit en zei dat het geen normale procedure was.

Baraitser verklaarde dat ze niet kon inzien waarom getuigen een uur vijfenveertig minuten elk zouden moeten worden ingepland, wat te lang was. Lewis was het daarmee eens. Hij voegde er ook aan toe dat de openbaar aanklager niet accepteert dat de deskundige getuigen van de verdediging deskundige getuigen zijn. Een professor in de journalistiek die vertelt over de berichtgeving in de krant telt niet mee. Een getuige-deskundige zou alleen moeten getuigen op een technisch punt dat het hof anders niet in staat was om te overwegen. Lewis maakte ook bezwaar tegen het feit dat de getuigen van de verdediging bij hun mondelinge getuigenis nieuwe feiten zouden kunnen aanvoeren, waarop de Kroon geen tijd had gehad om te reageren. Baraitser merkte op dat de schriftelijke verklaringen van de verdediging online waren gepubliceerd, zodat ze beschikbaar waren voor het publiek.

Edward Fitzgerald QC stond op om opnieuw te spreken en Baraitser richtte zich tot hem op een heel bijzondere toon van minachting. Wat ze in feite zei was: “Ik heb je alle gelegenheid gegeven. Is er echt nog iets anders dat u wilt zeggen”, waarbij het woord “echt” zeer sterk wordt benadrukt en sarcastisch klonk. Fitzgerald weigerde om terecht gezet te worden, en hij verklaarde dat de huidige zaak gekenmerkt werd door “substantiële en nieuwe onderwerpen die betrekking hebben op fundamentele zaken van de mensenrechten”. Het was belangrijk dat het bewijs in het openbaar werd gegeven. Het gaf de getuigen ook de kans om de nadruk te leggen op de belangrijkste punten van hun bewijs en waar zij het meeste gewicht in de schaal leggen.

Baraitser gelaste een korte pauze waarin ze over deze kwestie nadacht en keerde vervolgens terug. Zij stelde vast dat de getuigen van de verdediging niet in het openbaar zouden getuigen, maar aanvaardde dat elke getuige een half uur lang door de advocaten van de verdediging mocht worden ingeleid, zodat zij zich konden oriënteren en opnieuw kennis konden maken met hun getuigenis vóór het kruisverhoor.

Dit half uur voor elke getuige betekende iets van een compromis, in die zin dat ten minste het basisbewijs van elke getuige van de verdediging door de rechtbank en het publiek zou worden gehoord (voor zover het publiek iets mocht horen). Maar de gedachte dat een standaard-half uur limiet voor alle getuigen redelijk is, of ze nu getuigen van een enkel feit of van ontwikkelingen in de loop der jaren, is ronduit absurd. Wat het sterkst overkwam van deze handelswijze was de wens van zowel de rechter als het openbaar ministerie om door de uitleveringszaak te racen en zo weinig mogelijk van de argumenten tegen de uitlevering in het openbare nieuws te krijgen.

Aangezien de rechter de zitting voor een korte pauze verdaagd had, dachten we dat dit soort zaken nu klaar waren en dat de rest van de dag rustiger zou zijn. We konden ons niet meer vergissen.

De rechtbank hervatte het proces met een nieuwe aanpak voor de verdediging, onder leiding van Mark Summers QC, over de nieuwe aanklacht van de Amerikaanse regering die de vorige aanklacht vervangt. Summers nam het hof mee in de geschiedenis van deze uitleveringszitting. De eerste aanklacht was opgesteld in maart 2018. In januari 2019 werd een voorlopig uitleveringsverzoek ingediend, dat in april 2019 werd uitgevoerd bij de verwijdering van Assange uit de ambassade. In juni 2019 werd dit vervangen door het volledige verzoek met een nieuwe, tweede tenlastelegging, die de basis vormde voor de procedures tot aan vandaag. Op basis van die tweede tenlastelegging had een hele reeks hoorzittingen plaatsgevonden.

De nieuwe vervangende aanklacht dateert van 20 juni 2020. In februari en mei 2020 heeft de Amerikaanse regering de hoorzittingen op basis van de tweede aanklacht laten doorgaan, zonder te waarschuwen, ook al moeten ze tegen die tijd geweten hebben dat de nieuwe vervangende aanklacht eraan zat te komen. Ze hebben hiervoor geen verklaring of verontschuldiging gegeven.

De verdediging was niet goed op de hoogte gesteld van de vervangende aanklacht en was pas op 20 juni van het bestaan ervan op de hoogte gebracht door een persbericht van de Amerikaanse regering. Pas op 29 juli, slechts zes weken geleden, was de aanklacht eindelijk officieel in deze procedure gediend. In eerste instantie was het niet duidelijk hoe de vervangende beschuldiging de aanklacht zou beïnvloeden, aangezien de Amerikaanse regering mededeelde dat er geen verschil was, en slechts extra details gaf. Maar op 21 augustus 2020, niet eerder, werd het uiteindelijk duidelijk in de nieuwe verklaringen van de Amerikaanse regering dat de aanklachten zelf waren gewijzigd.

Er waren nu nieuwe aanklachten die op zichzelf stonden en niet voortkwamen uit eerdere beschuldigingen. Zelfs als de 18 aanklachten in verband met Manning werden verworpen, zouden deze nieuwe beschuldigingen nog steeds een reden voor uitlevering kunnen vormen. Deze nieuwe beschuldigingen omvatten het aanmoedigen van het stelen van gegevens van een bank en van de regering van IJsland, het doorgeven van informatie over het volgen van politievoertuigen, en het hacken van de computers van zowel individuen als van een beveiligingsbedrijf.

“Hoeveel van dit nieuwe vermeende materiaal misdadig is, is een gokje”, aldus Summers, die verder gaat met uit te leggen dat het helemaal niet duidelijk was dat een Australiër die van buiten IJsland advies gaf aan iemand in IJsland over het kraken van een code, in feite crimineel zou zijn als het in het Verenigd Koninkrijk gebeurde. Dit was zelfs zonder rekening te houden met de test van de dubbele strafbaarheid in de VS, die moest worden beoordeeld voordat de zaak over uitlevering hervat kon worden.

Er waren ook belangrijke vragen te stellen over de oorsprong van sommige van deze aanklachten en de dubieuze aard van de getuigen. Met name de getuige die als “tiener” werd geïdentificeerd, was dezelfde persoon die in de vorige aanklacht als “IJsland 1” werd geïdentificeerd. Die aanklacht bevatte een “gezondheidswaarschuwing” over deze getuige die door het Amerikaanse ministerie van Justitie werd gegeven. Bij deze nieuwe aanklacht was die waarschuwing verwijderd. Maar in feite is getuige Sigurdur Thordarson, die in IJsland met betrekking tot deze gebeurtenissen van fraude, diefstal, het stelen van geld en materiaal van Wikileaks en het zich uitgeven als Julian Assange was veroordeeld.

De aanklacht vermelde niet dat het FBI ,,uit IJsland was geschopt voor het proberen om Thordarson te gebruiken om Assange’s imago” te bekladden, verklaarde Summers kaal.

Summers zei dat al deze zaken in deze hoorzittingen zouden moeten worden overwogen als de nieuwe aanklachten zouden worden uitgesproken, maar de verdediging had eenvoudigweg geen tijd om haar antwoorden of haar getuigen voor te bereiden in de korte zes weken die zij sinds de ontvangst ervan had, apart van de extreme problemen van het contact met Assange in de omstandigheden waarin hij in de gevangenis van Belmarsh werd vastgehouden.

De verdediging zou duidelijk tijd nodig hebben om antwoorden op deze nieuwe aanklachten voor te bereiden, maar het zou duidelijk onrechtvaardig zijn om Assange in de gevangenis te houden gedurende de maanden die nodig zijn. De verdediging stelde daarom voor om deze nieuwe aanklachten uit te sluiten van het door de rechtbank te overwegen ###behandeling, en door te gaan met het bewijs van crimineel gedrag dat beperkt blijft tot wat in de behandeling eerder werd beweerd.

Summers betoogde dat het “volkomen oneerlijk” was om volgens de wet nieuwe en niet-verwante criminele beschuldigingen toe te voegen, op korte termijn en “geheel zonder waarschuwing en zonder de verdediging de tijd te geven om daarop te reageren. Wat hier gebeurt is abnormaal, oneerlijk en kan onrecht creeren als het door zou gaan.

De argumenten van het openbaar ministerie berusten nu op deze gloednieuwe beschuldigingen. Het openbaar ministerie heeft nu bijvoorbeeld de argumenten over de rechten van klokkenluiders en de noodzaak om oorlogsmisdaden aan het licht te brengen tegengesproken door te stellen dat er geen sprake kan zijn geweest van een dergelijke noodzaak om een bank in IJsland te hacken.

Summers concludeerde dat de “zaak moet worden beperkt tot datgene wat de Amerikaanse regering in de achttien maanden van de zaak passend had geacht te beweren” voor hun tweede nieuwe aanklacht.

In antwoord op Summers zei Joel Smith QC namens het openbaar ministerie dat de rechter op grond van de wet verplicht was de nieuwe aanklachten in overweging te nemen en deze niet kon weglaten. “Als er niets juist is aan de restitutie van een nieuw uitleveringsverzoek na een mislukt verzoek, dan is er niets ongepasts in een vervangende aanklacht voordat het eerste verzoek was mislukt.” Op grond van de uitleveringswet moet de rechtbank alleen beslissen of het strafbare feit een uitleverbaar feit is en of het vermeende gedrag voldoet aan de dubbele strafbaarheidstoets. De rechtbank heeft geen andere rol en is niet bevoegd om een deel van het verzoek uit te sluiten.

Smith verklaarde dat alle (precedenten van de) autoriteiten waren van beschuldigingen die uit een zaak werden weggesneden om de uitlevering mogelijk te maken op basis van de resterende degelijke aanklachten, en die beschuldigingen die waren weggesneden, waren dat alleen op basis van gevaar van dubbele strafbaarheid. Er was geen enkel voorbeeld van het intrekken van aanklachten om uitlevering te voorkomen. En het besluit om aanklachten uit te sluiten was pas genomen nadat het vermeende gedrag door de rechtbank was onderzocht. Er was geen voorbeeld van een vermeend gedrag dat niet door de rechtbank werd onderzocht. De verdachte kon extra tijd vragen als dat nodig was, maar de nieuwe beschuldigingen moeten worden onderzocht.

Summers antwoordde dat Smith “fout, fout, fout en fout” was. “We zeggen niet dat u nooit een nieuwe aanklacht kunt indienen, maar u kunt het niet zes weken voor de inhoudelijke zitting doen.” De impact van wat Smith had gezegd was niet anders dan “Ha ha dit is wat we doen en je kunt ons niet tegenhouden.” Er was op het laatste moment een inhoudelijke wijziging aangebracht zonder uitleg en zonder verontschuldiging. Het kon niet zo zijn, zoals Smith beweerde, dat er een voor het openbaar ministerie de bevoegdheid bestond om in billijkheid aanklachten in te trekken, maar dat die er voor de verdediging niet bestond.

Onmiddellijk ging Summers zitten en Baraitser gaf haar oordeel over dit punt. Zoals zo vaak in deze hoorzitting was het een vooraf geschreven oordeel. Ze las het van een laptop die ze meegebracht had in de rechtszaal, en ze had geen wijzigingen aangebracht in dat document terwijl Summers en Smith de zaak voor haar hadden beargumenteerd.

Baraitser verklaarde dat haar was gevraagd om als een voorlopige stap bepaalde gedragingen uit de zaak te schrappen. De heer Summers had de ontvangst van nieuwe beschuldigingen als buitengewoon beschreven. Ik bood de verdediging echter de mogelijkheid om de zaak te schorsen om hen de tijd te geven zich voor te bereiden op de nieuwe beschuldigingen. “Ik was natuurlijk van mening dat de heer Assange in hechtenis was. Ik hoor dat de heer Summers van mening is dat dit fundamenteel onrechtvaardig is”. Maar “het argument dat we geen tijd hebben, moet worden verholpen door de tijd te vragen.”

De heer Summers had kwesties van dubbele strafbaarheid en misbruik van het proces aan de orde gesteld; niets weerhield hem ervan deze argumenten naar voren te brengen in het kader van de behandeling van het verzoek zoals dat nu is ingediend.

Baraitser negeerde eenvoudigweg het argument dat, hoewel er inderdaad “niets was om de verdediging te beletten” de nieuwe beschuldigingen te beantwoorden, aangezien elk van deze beschuldigingen in overweging werd genomen, zij geen tijd hadden gekregen om zich adequaat voor te bereiden. Na het voorlezen van het door haar van tevoren opgestelde vonnis om verder te gaan op basis van de nieuwe vervangende aanklacht, verdaagde Baraitser de rechtbank voor de lunch.

Aan het eind van de dag had ik de gelegenheid om met een zeer gerenommeerde en bekende advocaat te spreken over het feit dat Baraitser vooraf geschreven vonnissen in de rechtbank bracht, voorbereid voordat ze de advocaten de zaak voor haar had horen bepleiten. Ik begreep dat ze de hoofdlijnen van de schriftelijke argumenten al had gezien, maar dit was zeker verkeerd. Wat had het voor zin dat de advocaten urenlang betoogden als het vonnis al geschreven was? Wat ik echt wilde weten was in hoe ver dit de normale gang van zaken was.

De advocaat antwoordde me dat het absoluut geen normale praktijk was, het was totaal schandalig. Deze advocaat had het in een lange en voorname carrière heel af en toe zien doen, zelfs bij het Hooggerechtshof, maar er was altijd wel enige moeite gedaan om het feit te verdoezelen, misschien door het invoegen van een of andere verwijzing naar punten die mondeling in de rechtszaal waren gemaakt. Baraitser was gewoon schaamteloos. De vraag was natuurlijk of het haar eigen vooroordeel was dat ze voorlas, of iets dat ze van hogerhand had gekregen.

Dit was een behoorlijk schokkende ochtend. Het aan tijdslimiet stellen van de getuigen van de verdediging om de zaak erdoor te jagen. De poging om ervoor te zorgen dat hun bewijs niet in de rechtszaal werd uitgesproken, met uitzondering van die delen die het openbaar ministerie in het kader van een kruisverhoor aan wilde vallen, was onthutsend. De poging van de verdediging voor het uitsluiten van de op de valreep ingediende aanklacht was een fundamenteel punt geweest dat summier werd afgehandeld.

We waren voor de tweede keer in een pauze van de dag van mening dat de gebeurtenissen nu zouden kalmeren en minder dramatisch zouden worden. Opnieuw hadden we het mis.

De rechtbank werd na de lunch veertig minuten te laat hervat, omdat er achter gesloten deuren verschillende procedurele kwesties aan de orde werden gesteld. Toen het hof weer opende, stond Mark Summers voor de verdediging op met een knaller.

Summers zei dat de verdediging het oordeel dat Baraitser zojuist had uitgesproken “erkende” – een zeer zorgvuldige woordkeuze, in tegenstelling tot het “gerespecteerde”, dat misschien wat natuurlijker lijkt. Aangezien zij had geoordeeld dat de remedie tegen tijdgebrek meer tijd was, verzocht de verdediging om uitstel om hen in staat te stellen de antwoorden op de nieuwe aanklachten voor te bereiden. Zij hebben dit niet lichtvaardig gedaan, aangezien de heer Assange tijdens de verdaging in de gevangenis onder zeer moeilijke omstandigheden zou blijven zitten.

Summers zei dat de verdediging eenvoudigweg niet in staat was het bewijs te verzamelen om in enkele korte weken op de nieuwe aanklachten te reageren, een situatie die nog werd verergerd door de beperkingen van Covid. Het was waar dat Baraitser op 14 augustus een uitstel had aangeboden en op 21 augustus het aanbod had geweigerd. Maar in die periode had de heer Assange geen toegang gehad tot de nieuwe aanklachten en had hij zich niet volledig gerealiseerd dat het om een op zichzelf staande nieuwe zaak ging. Tot op heden had Assange in de gevangenis nog steeds niet het nieuwe Openingspleidooi van het Openbaar Ministerie ontvangen, dat een cruciaal document was waarin de betekenis van de nieuwe aanklachten uitgelegd werd.

Baraitser vroeg met nadruk of de verdediging Assange in de gevangenis telefonisch kon spreken. Summers antwoordde ja, maar dit waren extreem korte gesprekken. Ze konden de heer Assange niet bellen; hij kon slechts heel kort op de telefooncel van de gevangenis naar iemands mobiel bellen, en de rest van het team zou moeten proberen zich te verdringen om mee te luisteren. Het was niet mogelijk om in deze zeer korte gesprekken voldoende uitleg te geven over complex materiaal. Tussen 14 en 21 augustus hadden ze slechts twee van zulke korte telefoontjes kunnen voeren. De verdediging kon de heer Assange alleen maar documenten via de post naar de gevangenis sturen; hij ontving ze niet altijd, of mocht ze niet houden.

Baraitser vroeg hoe lang er om uitstel werd gevraagd. Summers antwoordde tot januari.

Voor de Amerikaanse regering antwoordt James Lewis QC dat er meer onderzoek nodig is naar dit verzoek. De nieuwe zaken in de aanklacht waren zuiver strafrechtelijk. Ze hebben geen invloed op de argumenten over het politieke karakter van de zaak, en maken voor de meeste getuigen geen verschil. Als er meer tijd wordt toegekend, “met de geschiedenis van deze zaak, krijgen we gewoon een brok ander materiaal voorgeschoteld dat geen invloed zal hebben op de kleine uitbreiding van aanklacht 2”.

Baraitser verdaagde het hof “voor tien minuten” en verliet de zaal om zich over haar vonnis te buigen. In feite duurde het veel langer. Toen ze terugkwam, zag ze er bijzonder gespannen uit.

Baraitser oordeelde dat zij op 14 augustus de verdediging de gelegenheid had gegeven om een verzoek om uitstel in te dienen, en gaf hen zeven dagen de tijd om te beslissen. Op 21 augustus had de verdediging geantwoord dat zij geen uitstel wilde. Zij hadden niet geantwoord dat zij onvoldoende tijd hadden om zich te beraden. Ook vandaag nog had het verweer geen uitstel aangevraagd, maar wel intrekking. Zij “kunnen niet verbaasd zijn over mijn beslissing” tegen dat verzoek. Daarom zouden zij bereid moeten zijn om door te gaan met de hoorzitting. Hun bezwaren zijn niet gebaseerd op nieuwe omstandigheden. De omstandigheden van Assange in Belmarsh waren sinds 21 augustus niet meer veranderd. Zij hadden daarom hun kans gemist en de motie tot schorsing werd geweigerd.

De sfeer in de rechtszaal was nu zeer belastend. Omdat Baraitser ’s morgens weigerde de vervangende aanklacht in te trekken met het argument dat de remedie voor het tijdsgebrek meer tijd zou moeten zijn, weigerde hij nu meer tijd te geven. De verdediging had haar bluf gebruikt; de staat had er blijkbaar op vertrouwd dat de effectieve eenzame opsluiting in Belmarsh zo verschrikkelijk was dat Assange niet meer tijd zou vragen. Ik vermoedde eerder dat Julian zelf blufte, en de voorstel tijdens de lunch deed om meer tijd te vragen in de volle verwachting dat het zou worden geweigerd, en de hypocrisie van de procedure zou worden ontmaskerd.

Ik heb eerder geblogd over hoe de procedurele trucjes om de vervangende aanklacht te gebruiken om de falende tweede aanklacht te vervangen – zoals Smith namens de aanklager zei “voordat het mislukte” – was iets dat de ziel ziek maakte. Vandaag kon je in de rechtszaal de zwaveldamp ruiken.

Welnu, opnieuw hadden we het gevoel dat de zaken nu minder spannend moeten zouden. Deze keer hadden we gelijk en werden ze in plaats daarvan ondraaglijk banaal. We gingen eindelijk over naar de eerste getuige, professor Mark Feldstein, die via een videoverbinding namens de VS aan de rechtbank getuigde. Het was niet de schuld van Professor Feldstein dat de dag eindigde in verwarde anti-climax. De rechtbank was niet in staat om de videotechnologie te laten werken. Gedurende tien van de veertig gebroken minuten was Feldstein in staat om kort te getuigen, en zelfs dit was volkomen onbevredigend omdat hij en Mark Summers herhaaldelijk door elkaar spraken op de link.

Professor Feldstein’s bewijs zal morgen (nu in feite vandaag) worden hervat en ik denk dat ik het dan niet zal opsplitsen, maar het volledige verslag zal geven. Ondertussen kunt u deze uitstekende samenvattingen van Kevin Gosztola zien of de ochtend- en middagrapporten van James Doleman. Eigenlijk zou ik u dankbaar zijn als u dat deed, zodat u ziet dat ik de feiten van deze opzienbarende gebeurtenissen niet verzin of overdrijf.

Als u mij vandaag zou vragen om het in één woord samen te vatten, dan zou dat woord ongetwijfeld “railroaded” (sneltreinvaart) zijn. het ging erom de hoorzitting zo snel mogelijk en met zo weinig mogelijk publieke aandacht voor wat er gebeurt, er door te jagen. Toegang geweigerd, verdaging geweigerd, argumentatie van verdediging geweigerd, intrekking van vervangende aanklachten geweigerd. Het openbaar ministerie heeft in die week in februari in Woolwich duidelijk gefaald, wat een eeuwigheid geleden lijkt. Het heeft nu een nieuwe impuls gekregen.

Hoe de verdediging zal omgaan met de nieuwe aanklachten zullen we zien. Het lijkt dat ze dit onmogelijk kunnen doen zonder nieuwe getuigen op te roepen om de nieuwe feiten te belichten. Maar de getuigenlijsten waren al afgerond op basis van de oude aanklachten. Dat de verdediging gedwongen moet worden om met de verkeerde getuigen verder te gaan lijkt me gek, maar eerlijk gezegd ben ik al lang niet meer verrast door wat ook in dit nepproces.

Het staat u vrij om dit artikel opnieuw te publiceren, ook in vertaling, zonder verdere toestemming. Een korte opmerking in de commentaarsectie op CraigMurray.co.uk, waarin wordt aangegeven waar het opnieuw wordt gepubliceerd, wordt op prijs gesteld.


Geef een antwoord