Bron: Alan Macleod 
mintpressnews, 25 maart 2021 ~~~

Na een decennium van bombardementen, invasies, exodus en economische strijd is het duidelijk dat er maar weinig winnaars zijn in de Syrische burgeroorlog – of van de rest van de Arabische Lente, wat dat betreft.

DAMASCUS, SYRIË – Deze maand maart is het 10 jaar geleden dat de Arabische Lente uitbrak en de protesten in Syrië het startsein gaven voor de burgeroorlog die nu woedt. Dat conflict heeft volgens sommige schattingen geleid tot meer dan een half miljoen doden en bijna 13 miljoen ontheemden.

Nu, na 10 jaar pogingen om de regering van president Bashar al-Assad ten val te brengen, lijkt het erop dat velen in de Amerikaanse regering en media stilletjes aan hun nederlaag toegeven.

“We vertellen de menselijke verhalen van Syrië, zodat de ‘overwinnaars’ de geschiedenis niet schrijven”, luidde de kop van een CNN-artikel ter gelegenheid van de verjaardag. Wie de overwinnaars zijn wordt niet expliciet gezegd, maar het is duidelijk dat de Syrische regering wordt bedoeld. In de uitleg van de redenen voor het geweld, vertelt het artikel ons:

“Het Assad-regime schoot degenen neer die opriepen tot een vreedzame overgang naar democratie. De Golfstaten stuurden koffers vol geld met een knipoog naar de meer religieus conservatieve gevechtseenheden. Assad liet voormalige Al Qaida-leden en andere criminelen vrij. De VS, op het hoogtepunt van haar betrokkenheid, trainde halfslachtig enkele “gematigde” rebellen, van wie velen zich later bij extremistische groeperingen aansloten.mintpressnews”

CNN Syrië Media Vooringenomenheid

Assad wordt dus voorgesteld als een bondgenoot van Al-Qaeda, terwijl de strijdkrachten die de VS en haar bondgenoten “halfslachtig” bevoorraadden en trainden voorgesteld worden als “religieus conservatieve gevechtseenheden” en “gematigde rebellen”, waarmee de werkelijkheid op zijn kop wordt gezet.

De New York Times was minder cryptisch in zijn beschrijving van de uitkomst van het conflict. De kop luidde: “Na de oorlog in Syrië te hebben gewonnen, zit al-Assad vast in economische problemen”. Terwijl de VS een militaire nederlaag in Syrië accepteren, lijken ze hun economische macht te gebruiken om ervoor te zorgen dat er geen duidelijke overwinning voor Assad kan zijn, door golven van sancties uit te vaardigen die de economie van het land hebben verpletterd, wat heeft geleid tot stroomuitval, voedseltekorten, inflatie en dalende lonen.”

In een artikel over een mogelijke wijziging van het Syrië-beleid door de regering Biden, citeerde de Minneapolis Star Tribune een voormalige Obama-functionaris die zei dat de internationale boodschap is dat “de oorlog in Syrië voorbij is, Assad heeft gewonnen, Assad zal aan de macht blijven zolang hij zuurstof inademt”.

Degenen in de huidige regering zijn meer stilzwijgend in hun acceptatie van de situatie op de grond. In een gezamenlijke verklaring van minister van Buitenlandse Zaken Antony Blinken en zijn Europese ambtgenoten werd vorige week gevraagd om een landelijk staakt-het-vuren, waarbij werd beloofd dat zij het conflict of de bevolking van Syrië niet “in de steek zouden laten”, hoe dat er ook uit moge zien. In de verklaring werden ook de snel naderende presidentsverkiezingen veroordeeld als noch vrij noch eerlijk, historisch gezien een zeer goede indicatie dat zij verwachten dat de uitslag tegen hun belangen zal ingaan. “Het is duidelijk dat het regime de komende presidentsverkiezingen in mei zal aangrijpen om op oneerlijke wijze de legitimiteit van Assad op te eisen,” zei de waarnemend plaatsvervangend ambassadeur van de Verenigde Staten bij de VN, Jeffrey DeLaurentis, vorige week. “De Verenigde Staten zullen deze verkiezingen niet erkennen tenzij ze vrij, eerlijk en representatief zijn voor de Syrische samenleving, en onder toezicht staan van de Verenigde Naties”, voegde hij eraan toe.

De vooruitzichten voor het houden van echte verkiezingen in een land dat verwoest is door tien jaar voortdurende oorlog, zijn inderdaad erg somber. Met stijgende voedselprijzen, miljoenen ontheemden en miljoenen anderen die naar het buitenland zijn gevlucht, is alleen al overleven voor velen een opgave genoeg. Vorige maand waarschuwde het Wereldvoedselprogramma dat een recordaantal van 12,4 miljoen Syriërs – meer dan de helft van de bevolking – momenteel geen voedselzekerheid heeft. Dit is een stijging met ongeveer 4,5 miljoen ten opzichte van vorig jaar. In de afgelopen 12 maanden zijn de prijzen van basisvoedingsmiddelen met gemiddeld 236% gestegen. Een deel hiervan is te wijten aan de sancties van de VS, waarbij Washington blijkbaar heeft besloten dat – zoals in Venezuela, Cuba en andere landen – indien de VS er niet in slagen de regering omver te werpen, zij als straf zullen overgaan tot het uithongeren van het land.

Tien jaar van geweld

Hoewel het conflict algemeen wordt omschreven als een burgeroorlog, werd het vanaf het begin gedomineerd door buitenlandse groepen. Op 15 maart 2011 breidde de Arabische Lente zich uit naar Syrië, met grote demonstraties tegen het bewind van Assad in veel grote steden. Deze protesten werden echter al snel overgenomen door gewapende groepen die het land met geweld wilden innemen. In juli van dat jaar werd het Vrije Syrische Leger opgericht, dat al snel aanzienlijke westerse steun kreeg. Vrijwel onmiddellijk werd het land met 21 miljoen inwoners een proxy-oorlog voor verschillende regionale en wereldmachten, waaronder Turkije, de Verenigde Staten en hun Europese bondgenoten, Rusland, Iran en Saoedi-Arabië. Op een gegeven moment gaf de CIA bijna 1 miljard dollar per jaar uit om een leger van jihadisten te trainen en op te leiden. Strijders kwamen van zo ver weg als Libië en de provincie Xinjiang in China om hun gelederen te versterken.

Een door de VS gesteunde anti-regeringsstrijder hanteert een zwaar machinegeweer naast een Amerikaanse soldaat in al Tanf. Hammurabi’s Justice News | AP

De bittere gevechten en het verschrikkelijke geweld aan alle kanten leidden tot een vluchtelingencrisis voor een land dat van oudsher een toevluchtsoord was voor slachtoffers van oorlog in de regio. De beroemde seculiere natie werd ook een bolwerk voor de Islamitische Staat. Met de hulp van Russische troepen werd ISIS teruggeslagen, maar tot op de dag van vandaag blijft een aantal buitenlandse mogendheden het land militair bezetten. Een van hen is de Verenigde Staten, die vorige maand een aanval uitvoerden op een stad aan de grens tussen Syrië en Irak, waarbij 1,75 ton explosieven werd afgeworpen en naar verluidt 22 mensen werden gedood. Tussen 2014 en 2019 hebben de VS en hun bondgenoten ten minste 118.000 bommen en raketten op Irak en Syrië afgeworpen. De VS blijven ook de olievelden van Syrië militair bezetten, waardoor de inspanningen van de natie om economisch te herstellen worden belemmerd.

Een korte lente, een lange winter

Helaas is Syrië lang niet het enige land dat er veel slechter aan toe is dan tien jaar geleden. In 2011 deed de Arabische lente in het hele Midden-Oosten hoop ontstaan. Maandenlang was de wereld in de ban van de ene na de andere beweging, die de macht van ondemocratische regeringen aanvocht. Toch kan van weinig of geen enkele beweging gezegd worden dat ze geslaagd is.

Egypte was het middelpunt van de opstand, toen honderdduizenden mensen het Tahrirplein in Caïro opstroomden. Dictator Hosni Mubarak werd gedwongen af te treden en Mohamed Morsi werd in democratische verkiezingen tot president gekozen. Amper een jaar later gingen velen opnieuw de straat op om het leger te smeken hem omver te werpen. De staatsgreep die daarop volgde, bracht generaal Abdel Fattah el-Sisi aan de macht en vestigde een dictatuur die even meedogenloos is als die van Mubarak. Sisi heeft te kennen gegeven dat hij ten minste tot 2034 aan de macht wil blijven, wat gezien zijn leeftijd in feite een levenslange benoeming is.

In Libië werden protesten tegen het bewind van kolonel Muammar Kadhafi door de NAVO gebruikt als voorwendsel om het regime te veranderen, wat leidde tot een bittere burgeroorlog, de moord op Kadhafi en de opkomst van Al Qaida en andere jihadistische krachten die van het eens zo rijke land een mislukte staat hebben gemaakt, vol slavenmarkten.

Ondertussen wordt Jemen algemeen omschreven als de “ergste humanitaire crisis ter wereld”, waar 24 miljoen mensen hulp nodig hebben, waaronder 20 miljoen met weinig of geen toegang tot schoon water. Gisteren waarschuwde Oxfam dat het land een omslagpunt bereikt, te midden van een enorme stijging van het aantal COVID-19-gevallen en een gevreesde uitbraak van cholera. De oorzaak van de crisis is duidelijk: de door Saudi-Arabië geleide aanval op het land, die op zijn beurt zijn wortels heeft in de constitutionele crisis die door de protesten van de Arabische Lente is aangewakkerd.

Weinigen herinneren zich dat de Arabische lente in de Westelijke Sahara is begonnen. Maar de afgelopen tien jaar wordt het land geleidelijk uitgehold, omdat Marokko het militair blijft bezetten, een opeenvolging van muren bouwt en het meest waardevolle land annexeert. Het lot van het Sahrawi-volk is daardoor nog altijd even slecht.

Na een decennium van bombardementen, invasies, exodus en economische onrust is het duidelijk dat er maar weinig winnaars zijn in de Syrische burgeroorlog – of van de rest van de Arabische lente, wat dat betreft. Er zijn echter wel miljoenen verliezers. De belangrijkste onder hen zijn de Syriërs, die hun land verscheurd hebben zien worden door buitenlandse mogendheden, groot en klein, die vechten om de controle over hun land. Terwijl de VS en haar media stilzwijgend hun nederlaag toegeven, zijn er maar weinigen die de overwinning uitroepen.

Topfoto: Een soldaat van het Syrische leger plaatst een Syrische nationale vlag tijdens een gevecht met rebellenstrijders aan de Ramouseh frontlinie, ten oosten van Aleppo, Syrië. Foto: AP

Alan MacLeod is een Staff Writer voor MintPress Nieuws. Na zijn promotie in 2017 publiceerde hij twee boeken: Bad News From Venezuela: Twenty Years of Fake News and Misreporting en Propaganda in the Information Age: Still Manufacturing Consent. Hij heeft ook bijgedragen aan Fairness and Accuracy in Reporting, The Guardian, Salon, The Grayzone, Jacobin Magazine, Common Dreams the American Herald Tribune and The Canary.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *