Eva Bartlett bezocht vluchtelingen in Syrië die ontsnapten aan de afschuwelijke omstandigheden in het Rukban Refugee Camp, een verlaten buitenpost in de door de VS bezette zone. Wat ze ontdekte was heel anders dan de ‘realiteit’ zoals afgebeeld in de westerse pers.

Bron:  Voices from Syria’s Rukban Refugee Camp 
           Belie Corporate Media Reporting. ~~
Eva Bartlett op ingaza.wordpress.com
en  Mintpress News 4 juli 2019 ~~~ 

Eva Bartlett, 4 juli 2019

AD-DUMAYR, SYRIË – Iets meer dan een jaar geleden – net nadat het Syrische leger en zijn bondgenoten de steden en dorpen rond Oost-Ghouta hadden bevrijd van de ontelbare gewapende jihadistische groeperingen die een brutale campagne van foltering en executies in het gebied hadden gevoerd – interviewde ik ​​in Douma, Kafr Batna en het Horjilleh Centrum voor Ontheemden net ten zuiden van Damascus, een aantal van de burgers die het leven onder jihadistische heerschappij hadden doorstaan

Een gemeenschappelijk thema kwam voort uit de getuigenissen van die burgers: honger als gevolg van jihadistische controle over hulp en voedselvoorraden en de openbare executies van burgers.

Hun getuigenis weergalmde die van burgers in andere gebieden van Syrië die voorheen werden bezet door gewapende anti-regeringsgroepen, van Madaya en al-Waer tot oostelijke Aleppo en elders.

Ondanks die getuigenissen en de realiteit ter plaatse hebben de westerse politici en de media de schuld voor de honger en het lijden van Syrische burgers op de schouders van Rusland en Syrië gelegd, en negeerden ze de schuld van terroristische groeperingen.

In werkelijkheid hebben terroristische groeperingen, die opereren in gebieden van Syrië die zij bezetten, volledige controle over voedsel en hulp, en uitgebreide documentatie toont aan dat zij voedsel en medicijnen voor zichzelf hebben ingepikt. Zelfs onder betere omstandigheden hebben terroristische groeperingen de hongerige burgers groteske prijzen voor basisvoedsel gerekend, soms tot 8.000 Syrische ponden (US $ 16) voor een kilogram zout en 3.000 pond (US $ 6) voor een zak brood.

Gezien de obsessieve verslaggeving van de westerse pers over de honger en het gebrek aan medische zorg door Syrische burgers, is de stilte ervan oorverdovend in het geval van Rukban – een verlaten vluchtelingenkamp in het zuidoosten van Syrië, waar de omstandigheden zo afschuwelijk zijn dat burgers stierven als resultaat ervan. Er is weinig aandacht besteed aan de succesvolle evacuaties van bijna 15.000 van de 40.000 tot 60.000 nu voormalige inwoners van Rukban (aantallen variëren naargelang de bron) naar veilige gebieden waar ze voedsel, onderdak en medische zorg krijgen.

Stilte over de civiele evacuaties van Rukban is waarschijnlijk een gevolg van het feit dat degenen die de redding uitvoeren, de regeringen van Syrië en Rusland zijn – en het feit dat ze dat hebben gedaan onder toenemende niveaus van tegenstand van de Amerikaanse regering.

Een harde, bedreigende omgeving

Rukban ligt op de desolate woestijngrens van Jordanië met Jordanië, omringd door een deconflictiezone (‘veilige zone’) van 55 km, unilateraal vastgelegd en gehandhaafd door de Verenigde Staten, en weinig anders dan de Amerikaanse basis bij al-Tanf, slechts 25 km verderop – een basis waarvan de aanwezigheid illegaal is volgens het internationale recht.

Rukban-kaart Credit | War on the Rocks

Het is onbetwist, een dag-na-dag ondraaglijk wrede omgeving waar inwoners van het kamp, jarenlang beroofd van de basis van het leven, het misbruik door terroristische groeperingen en handelaren binnen het kamp hebben doorstaan

In februari meldde de UNHCR dat jonge meisjes en vrouwen in Rukban tot het huwelijk gedwongen zijn, sommigen meer dan eens. Hun verslag meldt:

“Veel vrouwen zijn doodsbang om hun modderwoningen of tenten te verlaten en om buiten te zijn, omdat er serieuze risico’s van seksueel misbruik en intimidatie zijn. Onze medewerkers hebben moeders ontmoet die hun dochters binnenshuis houden, omdat ze te bang zijn om ze naar geïmproviseerde scholen te laten gaan. “

De Jordaanse regering, die 664.330 geregistreerde Syrische vluchtelingen huisvest, heeft onvermurwbaar elke verantwoordelijkheid afgewezen voor humanitaire hulpverlening aan Rukban, met het argument dat het een Syrische kwestie is en dat het gesloten houden van de grens met Syrië een kwestie is van de veiligheid van Jordanië – dit na een aantal terroristische aanslagen op de grens bij Rukban, waarvan sommige werden toegeschreven aan ISIS en een ervan zes Jordaanse soldaten doodde.

Volgens de Amerikaanse denktank The Century Foundation hebben gewapende groepen in Rukban tot 4000 mannen in hun gelederen en omvatten ze:

“Maghawir al-Thawra, het Vrij Stammenleger, de overblijfselen van een voormalige Pentagon-gesteunde groep genaamd de Qaryatein Martyr Bataljons en drie facties die voorheen betrokken waren bij de geheime oorlog van de CIA in Syrië: het Leger van de Oostelijke Leeuwen, de Martyr Ahmed al-Abdo Strijdkrachten en het Shaambevrijdingsleger. ‘

Die gewapende groepen omvatten, volgens Rusland, enkele honderden ISIS- en al-Qaeda-rekruten. Zelfs de Atlantic Council – een door de NAVO en de Amerikaanse State Department gefinancierde denktank die consistent is in haar anti Syrische overheid houding – meldde in november 2017 dat de Jordaanse regering een ISIS-aanwezigheid in Rukban erkende.

The Century Foundation wijst ook op de aanwezigheid van ISIS in Rukban en geeft toe dat het Amerikaanse leger “het gebied controleert, maar de veiligheid van hulpverleners die toegang tot het kamp zoeken niet garandeert”.

Syrië en Rusland hebben gezocht naar diplomatieke middelen om de kwestie Rukban op te lossen door herhaaldelijk bij de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties aan te dringen op de noodzaak om het kamp te ontmantelen en vluchtelingen terug te brengen naar gebieden die ooit werden geteisterd door terrorisme maar nu in veiligheid zijn gebracht.

Zoals ik onlangs schreef:

“De VS belemmerde hulp aan Rukban, en was alleen bereid om veiligheid te bieden voor hulpkonvooien binnen een straal van 10 kilometer (6.2 mijl) van het kamp verwijderd, ​​volgens de eigen noodhulpcoördinator van de VN, Mark Lowcock. Dus volgens de logica van de Amerikaanse overheid hadden konvooien hun Rukban-specifieke hulp moeten laten vallen in gebieden die worden gecontroleerd door terroristische groeperingen en verder op het beste moesten hopen. “

De V.S. van zijn kant heeft zowel de evacuatie van vluchtelingen uit het kamp geweigerd alsook de hulpleveringen op minstens twee momenten belemmerd. In februari openden Rusland en Syrië twee humanitaire corridors voor Rukban en begonnen de broodnodige hulp aan de inwoners te leveren.

De permanente vertegenwoordiger van Syrië bij de Verenigde Naties, ambassadeur Bashar al-Ja’afari, merkte in mei 2019 op dat Syrië ermee instemde om het eerste hulpconvooi eerder dit jaar naar Rukban te faciliteren, maar het konvooi werd uiteindelijk 40 dagen vertraagd door de Verenigde Staten. Een tweede konvooi werd vervolgens vier maanden vertraagd. Al-Ja’afari merkte ook op dat de VS, als bezettende macht in Syrië, krachtens de Geneefse Conventies verplicht is voedsel, medicijnen en humanitaire hulp te verlenen aan degenen onder haar bezetting.

En begin maart meldde het Russische Centrum voor Verzoening dat de Amerikaanse autoriteiten de toegang hadden geweigerd tot een konvooi van bussen die van plan waren de deconflictiezone binnen te rijden om vluchtelingen uit Rukban te evacueren.

Volgens een maart 2019 artikel van Public Radio International:

“Toen de Syrische en Iraanse troepen de 34-mijlszone rondom de basis zijn binnengetrokken, hebben Amerikaanse gevechtsvliegtuigen gereageerd met luchtaanvallen – en zodoende Rukban en zijn inwoners onder Amerikaanse bescherming plaatste tegen de troepen van Assad.”

Ondanks de overvloed aan obstakels waarmee zij werden geconfronteerd, konden Syrië en Rusland uiteindelijk meer dan 14.000 van de bewoners van het kamp voor hun veiligheid evacueren. In een gezamenlijke verklaring op 19 juni merkten vertegenwoordigers van de twee landen op dat sommige bewoners van het kamp gedwongen waren om aan ‘militanten’ tussen $ 400 en $ 1000 te betalen om Rukban te mogen verlaten.

Mediaberichten over Rukban … vanuit het buitenland

Hoewel Rukban – in tegenstelling tot Madaya of Aleppo in 2016 – over het algemeen geen krantenkoppen haalt,hebben sommige pro-regime-change media daarover gerapporteerd, hoewel zelfs in die rapporten het feit wordt verzwegen dat burgers naar veilge gebieden zijn geëvacueerd en van voedsel en medische zorgzijn voorzien.

In plaats daarvan verzwijgen deze artikelen de rol van Amerika en gewapende jihadistische groepen in het lijden van ontheemde Syriërs in Rukban, reserveren de schuld voor Syrië en Rusland, en beweren dat interne vluchtelingen gedwongen worden tegen hun wil te vertrekken om door de Syrische regering gevangen te worden gezet.

Emad Ghali, een ‘media-activist’, stond in veel van deze beweringen centraal. Ghali is aangehaald als een geloofwaardige bron in de meeste van de reguliere westerse pers ‘rapportage over Rukban, van de New York Times, tot Al Jazeera, tot het MiddleEastEye. Ghali wordt al sinds 2018 genoemd in mediaberichten over Rukban en heeft loyaliteit aan de Free Syrian Army, een feit dat gemakkelijk kan worden geverifieerd door gewoon op zijn Facebook-profiel te bladeren. Hij heeft onlangs in meerdere post op Facebook zijn bedroevenis getoond over het overlijden van de jihadistische commandant en voetballer Abdul Baset al-Sarout. Zoals blijkt, hield Sarout er niet alleen extremistische en sektarische opvattingen op na, maar beloofde zijn trouw aan ISIS, naast andere minder nobele handelingen die werden genegeerd in de meeste mediaberichten die hem citeren.

Ghali bracht hulde aan ISIS-commandant Abdul Baset al-Sarout op zijn Facebook-pagina

Het aanhalen van Ghali als slechts een ‘media-activist’ is geen ongebruikelijke praktijk voor velen die over het Syrische conflict berichten. In feite heeft Ghali hetzelfde niveau van extremistisch denken als de ‘bronnen’ die door de New York Times worden geciteerd in artikelen waarover ik heb gerapporteerd in de tijd dat Ghouta in 2018 werd bevrijd van jihadistische groepen.

Vier bronnen die in die artikelen werden gebruikt, hadden banden met en/of respect voor de al-Qaida-verbonden Jaysh al-Islam – inclusief de voormalige leider Zahran Alloush waarvan bekend is dat hij burgers, inclusief vrouwen en kinderen, in kooien opsluit voor gebruik als menselijke schilden in Ghouta – Faylaq al-Rahman, en met Al-Qaeda zelf, om nog te zwijgen van de zogenaamde emir van Al-Qaeda in Syrië, de geprezen Abu Muhammad Al-Julani.

Claims in een Reuters-artikel over gedwongen internering, onder schot gehouden in vluchtelingencentra, zijn afkomstig van bronnen buiten Rukban – terwijl ze generiek worden aangeduid als “inwoners van Rukban zeggen” …

Een citaat uit een angst aanjagend artikel in de in de Verenigde Arabische Emiraten gevestigde The National over het “lot dat wacht op” evacués:

Er is sprake van Syrische regeringstroepen die vrouwen en kinderen scheiden van mannen in opvangcentra in Homs city. Er zijn ook beschuldigingen van een schietpartij vorige maand, waarbij twee mannen die een poging hadden gedaan om te ontsnappen uit een van de centra gedood zouden zijn. De verhalen zijn onbevestigd, maar ze zijn voldoende om de mannen van Rukban ervan te weerhouden de route van de overheid naar buiten te kiezen. ‘

Toch geven rapporten van degenen die de centra hebben bezocht een ander beeld.

Een rapport van April 2019 van Vesti News, gevestigd in Rusland, toont kalme scènes van Rukban-evacués die medisch onderzoek ontvangen van de Syrische Arabische Rode Halve Maan, die volgens Vesti daar elke dag artsen hebben; en voedsel en schone, zo niet eenvoudige kamers in een voormalige school waar ontheemde vluchtelingen uit Rukban wonen. Met name de Vesti-journalist verklaart: “Er zijn geen checkpoints of barrières in het centrum. De in- en uitgang zijn open. “

Het Russische verzoeningscentrum meldde op 23 mei over de vluchtelingencentra:

“Begin mei werden deze schuilplaatsen bezocht door functionarissen van de gerespecteerde VN-agentschappen, in het bijzonder de UNHCR, die persoonlijk konden zien dat de Syrische regering in het vereiste niveau van accommodatie voor de vluchtelingen in Homs voorzag. Het is opmerkelijk dat de meeste voormalige bewoners van Rukban al zijn verhuisd van tijdelijke schuilplaatsen in Homs naar permanente residenties in door de regering gecontroleerde gebieden. “

Evenzo woonden in het Horjilleh-centrum dat ik in 2018 bezocht, gezinnen in bescheiden maar hygiënische onderkomens, werd gekookt voedsel verstrekt, was een functionerende school, en autoriteiten werkten aan het verstrekken van identiteitspapieren die gedurende de jaren onder de heerschappij van jihadistische groepen verloren waren gegaan.

Oproep aan de Verenigde Staten om het kamp te sluiten

David Swanson, regionaal voorlichtingsbureau voor de Syrische crisis VN-kantoor voor de coördinatie van humanitaire zaken in Amman, Jordanië, vertelde me over claims van ondermaatse omstandigheden en over Syriërs die met geweld worden vastgehouden of mishandeld in de centra, dat

“Mensen die Rukban verlaten, worden naar tijdelijke collectieve schuilplaatsen in Homs gebracht voor een verblijf van 24 uur. Terwijl ze daar zijn, ontvangen ze basisondersteuning, inclusief onderdak, dekens, matrassen, zonnelampen, slaapmatjes, plastic vellen, voedselpakketten en voedingsbenodigdheden voordat ze doorgaan naar hun voorkeursgebieden, meestal naar het zuiden en het oosten van Homs, met kleinere kleine aantallen naar landelijk gebieden bij Damascus of Deir-ez-Zor.”

“De Verenigde Naties hebben driemaal toegang tot de schuilplaatsen gekregen en vonden de situatie daar adequaat. De Verenigde Naties blijven pleiten voor en roepen op voor veilige, duurzame en onbelemmerde humanitaire hulp en toegang tot Rukban en voor al degenen in nood in heel Syrië. De Verenigde Naties zoeken ook de steun bij alle betrokken partijen, on het humanitaire en vrijwillige karakter van het vertrek uit Rukban te verzekeren. “

Hedinn Halldorsson, de woordvoerder en voorlichtingsfunctionaris voor het Bureau voor coördinatie van humanitaire zaken van de Verenigde Naties (OCHA) in Damascus, vertelde me:

“We hebben hiernaar gekeken toen de geruchten eind april begonnen en hebben geconcludeerd dat ze ongegrond waren – en communiceerden daarover extern via persconferenties in zowel Genève als New York. De omstandigheden in de schuilplaatsen in Homs zijn ook adequaat en in overeenstemming met de normen; de VN heeft toegang en heeft tot nu toe drie controlebezoeken afgelegd.”

Syrische Arabische leden van de Rode Halve Maan lossen voedsel en water uit voor de evacués van Rukban. Foto | Eva Bartlett

Halldorsson nam nota van officiële VN-verklaringen, waaronder:

“Vermeende mishandeling van Rukban-terugkeerders

  • De Verenigde Naties zijn op de hoogte van berichten in de media dat mensen die Rukban achterlaten gedood zijn of onderhevig zijn aan mishandeling bij aankomst in opvanghuizen in Homs.
  • De Verenigde Naties hebben geen van de beschuldigingen kunnen bevestigen. Wat de kwestie van de schuilplaatsen betreft, merkte Halldorsson op dat vanaf 1 juli:

“Bijna 15,600 mensen Rukban sinds maart hebben verlaten – of bijna 40 procent van de geschatte totale bevolking van 41.700.
De Verenigde Naties driemaal toegang hebben gekregen tot de schuilplaatsen in Homs en vonden dat de omstandigheden in deze opvang voldoende waren. “

De verklaringen Bevestigend van beide VN-functionarissen over de rol van de Syrische regering in Rukban, vertelde de Syrische missie bij de Verenigde Naties in New York me:

“De Syrische regering heeft de afgelopen jaren geen moeite gespaard om elke vorm van humanitaire hulp en ondersteuning te bieden aan alle Syriërs die door de crisis zijn getroffen, ongeacht hun locaties in Syrië. De Syrische regering heeft daartoe samengewerkt met de Verenigde Naties en andere internationale organisaties die in dat verband in Syrië werken, in overeenstemming met resolutie 46/182 van de Algemene Vergadering.”

“Er moet een einde komen aan het lijden van tienduizenden burgers die in Al-Rukban wonen, een gebied dat wordt gecontroleerd door illegaal aanwezige buitenlandse troepen en gewapende terroristische groeperingen die met hen zijn verbonden. Het aanhoudende lijden van die Syrische burgers toont de onverschilligheid van de regering van de Verenigde Staten voor hun lijden en rampzalige situatie.”

“We benadrukken nogmaals dat er een einde moet komen aan het leed van deze burgers en dat dit kamp definitief moet worden gesloten. De gedetineerde mensen in het kamp moeten het mogen verlaten en terugkeren naar hun huizen, die door het Syrische Arabische leger zijn terug veroverd op de terroristen. We merken op dat de Syrische regering alle nodige maatregelen heeft genomen om de gevangenen uit het Rukban-kamp te evacueren en hun lijden te beëindigen. Wat vandaag nodig is, is dat de Amerikaanse bezettingsmacht toestaat dat het kamp wordt ontmanteld en dat er veilig vervoer plaatsvindt in het bezette Al-Tanf-gebied.”

Gezien het feit dat de Verenigde Staten duidelijk hebben aangetoond dat het niet alleen aan de de wil ontbreekt om de inwoners van Rukban te helpen en te hervestigen, maar ook een harteloosheid die hun vermeende bezorgdheid voor Syriërs in Rukban onwerkelijk maakt, kunnen woorden van de Syrische en Russische autoriteiten over het oplossen van de problemen crisis in Rukban niet waarachtiger klinken.

Zeer weinig daadwerkelijke berichtgeving

De schaarse berichtgeving die Rukban heeft ontvangen, gaat vooral over beschuldigingen dat de burgers van het kamp vrezen te zullen terugkeren naar door de overheid beveiligde gebieden in Syrië uit angst om gevangen te worden gezet of te worden gemarteld. Ondanks het feit dat naar door de overheid onder controle gebrachte gebieden in de loop der jaren honderdduizenden Syrische burgers zijn teruggekeerd om in vrede te leven en een bevestiging van de Verenigde Naties dat zij “de omstandigheden die door de Syrische autoriteiten voor de terugkeer van vluchtelingen zijn gecreëerd positief hebben beoordeeld.”

De beschuldigingen komen ook ondanks het feit dat miljoenen ontheemde en onvluchte Syriërs reeds jarenlang onderdak hebben gevonden in regeringsgebieden, vaak gehuisvest en voorzien van medische zorg door de Syrische autoriteiten.

In de loop van de jaren ben ik ruim een ​​maand in Libanon geweest, ivm de verlenging van mijn journalistenvisum in de Syrische ambassade in Beiroet. Ik reisde door Libanon, waar ik Syriërs tegenkwam die hun land verlieten om te werken, de belangrijkste reden, of omdat hun buurten werden bezet door terroristische groeperingen. Allen drukten een verlangen uit naar Syrië en naar huis terug te keren.

In maart tweete journalist Sharmine Narwani dat “het hoofd van UNDP in Libanon me tijdens een interview vertelde: ‘Ik heb geen enkele Syrische vluchteling ontmoet die niet naar huis wil.'”

Van de auteurs die artikelen schreven waarin werd beweerd dat Syriërs in Rukban bang zijn om terug te keren naar door de overheid beveiligde gebieden in Syrië, zijn er maar weinig die naar Syrië gereisd zijn om met evacués te praten, in plaats van vanuit Istanbul of zelfs verder weg in het buitenland verslag te doen.

Op 12 juni heb ik dat zelf gedaan: Een taxi huren die me meenam naar een stoffig stuk weg ongeveer 60 km ten oosten van Ad-Dumayr, Syrië, waar ik een konvooi bussen met uitgeputte vluchtelingen uit Rukban kon onderscheppen.

Handelaars, gewapende groepen en Amerikanen

Op vijfhonderd meter van een splitsing in de snelweg die een noordoostelijk weg naar Tadmur (Palmyra) verbindt met een zuidoostelijk weg richting Irak, wachtte ik op een onopvallend stopplaatsje genaamd al-Waha, waar bussen stopten om water en voedsel uit te delen aan hongererende vluchtelingen. In het Arabisch betekent al-Waha de oase en hoewel het slechts een geïmproviseerd Rode Kruis distributiecentrum is, was het vergeleken met Rukban een oase.

Een konvooi van 18 bussen met bijna 900 gekwelde Syriërs gevolgd door een rij vrachtwagens met hun bezittingen werd overgebracht naar opvangcentra voor vluchtelingen in Homs. Leden van de Syrische Arabische Rode Halve Maan verdeelden dozen met bonen, kikkererwten en ingeblikt vlees – de laatste een schaarste onder de ontheemden.

Bussen vervoerde bijna 900 vluchtelingen van Rukban Camp naar tijdelijke schuilplaatsen in Homs op 12 juni. Foto | Eva Bartlett

Terwijl voedsel en water werden uitgedeeld, verhuisde ik van bus naar bus om met mensen te praten die jarenlange tekorten aan voedsel, medicijnen, schoon water, werk en onderwijs doormaakten … de basisbenodigdheden van het leven. De meeste mensen met wie ik sprak, zeiden dat ze honger leden omdat ze zich de heftige prijzen van eten in het kamp niet konden veroorloven, hetgeen ze de handelaren van Rukban verweten. Sommigen gaven de schuld aan de terroristische groeperingen die in het kamp opereerden en weer anderen gaven de Amerikanen de schuld. Een paar vrouwen die ik sprak beschuldigden de Syrische regering ervan dat er helemaal geen hulp in Rukban was binnengekomen, een bewering die later zou worden weerlegd door rapporten van zowel de VN als de Rode Halve Maan.

Een oude vrouw, zittend op de vloer van een bus vertelde ons:

We stierven van de honger, het leven was de hel daar. Handelaren verkochten alles tegen hoge prijzen, erg duur; we konden het ons niet veroorloven dingen te kopen. We hebben eerder vandaag geprobeerd te vertrekken, maar we hadden geen geld om een ​​autorit te betalen. Er waren geen artsen; het was daar vreselijk. “

Een oudere vrouw vertelde over de aanhoudende honger in Rukban. Foto | Eva Bartlett

Aan boord van een andere bus zat een oudere vrouw op de vloer, twee jonge vrouwen en verschillende baby’s om haar heen. Ze had vier jaar in het kamp doorgebracht: “Alles was duur, we hadden de hele tijd honger. We aten brood, za’atar, yoghurt … We kenden geen vlees, fruit … “

Handelaars rekenden 1.000 Syrische ponden (US $ 2) voor vijf aardappelen, zei ze, een voorbeeld van de absurd hoge prijzen.

Ik vroeg of ze was belet om eerder te vertrekken. “Ja,” antwoordde ze.

Ze kreeg geen kans om uit te leggen toen een jongere vrouw verderop in de bus tegen haar riep dat niemand had verhinderd dat iemand zou vertrekken. Toen ik de jongere vrouw vroeg hoe de gewapende groepen haar hadden behandeld, antwoordde ze: “Alle respect voor hen.”

Maar anderen die ik sprak waren expliciet in hun veroordeling voor zowel de terroristische groeperingen die in het kamp opereren als de Amerikaanse bezettingstroepen in al-Tanf.

Een oudere man uit Palmyra die vier jaar in het kamp verbleef, had het over ‘gewapende bendes’, betaald in Amerikaanse dollars en de enigen die goed konden eten:

“De gewapende bendes leefden terwijl de rest van het volk dood was. Al een aantal jaren heeft niemand hier fruit. Degenen die fruit wilden hebben, moesten betalen in Amerikaanse dollars. De gewapende groepen waren de enigen die dit konden doen. Ze verspreidden propaganda: “Ga niet, de hulp komt.” We willen geen hulp. We willen teruggaan naar onze steden. “

Mahmoud Saleh, een jongeman uit Homs, vertelde me dat hij vijf jaar geleden naar huis was gevlucht. Volgens Saleh waren de Amerikanen de baas over Rukban. Ook hij veroordeelde de gewapende groepen die in het kamp actief waren, met name om te controleren wie toestemming had om te vertrekken. Hij zei: “Er zijn nog twee andere konvooien die proberen weg te gaan, maar de gewapende groepen verhinderen hen.”
Syrië Rukban

Mahmoud Saleh van Homs zei dat de Amerikanen Rukban onder controle hebben en beschuldigde gewapende groepen in het kamp voor hun controle over wie zou kunnen vertrekken. Foto | Eva Bartlett

Een herder die drie jaar in Rukban had doorgebracht, gaf ‘terroristen’ de schuld dat ze niet weg konden gaan. Hij gaf de Verenigde Staten ook de schuld: “Degenen die Tanf controleren, lieten ons niet vertrekken, de Amerikanen hebben ons niet laten vertrekken.”

Vele anderen met wie ik sprak, zeiden dat ze al eerder hadden willen vertrekken, maar door terroristen met angs aan werden gejaagd om te blijven. Ze zeiden dat ze zouden worden ‘afgeslacht door het regime’, een claim die door velen in de westerse pers werd herhaald toen Aleppo en andere gebieden in Syrië bevrijd waren van gewapende groepen.

De getuigenissen die ik hoorde toen ik tegen Rukban-evacués sprak, verschilden radicaal van de beweringen in de meeste berichten van de westerse pers over de behandeling van vluchtelingen door Syrië. Deze getuigenissen worden niet alleen bevestigd door de Syrische en Russische autoriteiten, maar ook door de Verenigde Naties zelf.

topfoto: Het Rukban-kamp, ​​ingeklemd tussen de grenzen van Jordanië, Syrië en Irak, 14 februari 2017. Raad Adayleh | AP

Original Engelse publication on 
ingaza.wordpress.com  en
Mintpress News, 4 juli 2019

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *